Schijnbaar toevallig

1 december 2010

Ik rolde van het ene activiteit in de andere, en er was geen moment om op adem te komen, of even hier op deze site te melden waar ik me zoal mee bezighield. Zo zat ik samen met mijn zusje bij Paul Rosenmöller in de studio, die ons interviewde over Verre vrienden. Hij stelde indringende vragen en vond het vreemd dat wij ons zo bogen over het onvermogen van mensen om contact met elkaar te maken. ‘Jullie maken helemaal geen contactgestoorde indruk,’ zei hij. Ook noemde hij ons ‘theatermakers’, wat wij een bijzondere woordkeuze vonden.
Verder interviewde ik voor het blaadje waar ik tegenwoordig voor werk een vrouw die een schrijfmethode had ontwikkeld die deels geïnspireerd was op de technieken van Julia Cameron en Natalie Goldberg, mijn twee nieuwe hartsvriendinnen. Ik kan niet helemaal verklappen waar het gesprek over ging, maar in elk geval zei deze vrouw, die overigens persoonlijk les had gehad van Julia en Natalie, dat je zodra je haar schrijfmethode ging bezigen, allerlei oude dingen ging loslaten en dat je vervolgens een magneet werd voor nieuwe, positieve dingen, die ineens als schijnbare toevalligheden op je pad belandden. Ik zei dat ik diezelfde ervaring had, van die nieuwe positieve dingen die op mijn pad kwamen sinds ik ochtendpagina’s was gaan schrijven. En dat ik het best schijnbaar toevallig vond dat ik voor mijn eerste grote artikel voor dat nieuwe blaadje dat ook al zo plotseling in mijn leven was gekomen, was gevraagd een schrijfcoach te interviewen, die zich min of meer bezighield met dezelfde dingen als ikzelf.
Ook brainstormde ik verscheidene dagen met een begenadigd regisseur over een kort filmscenario, omdat we erachter waren gekomen dat zijn filmdebuut en mijn romandebuut erg veel overeenkomsten vertoonden, op zijn minst toch de titels. Een samenwerking die al even vruchtbaar leek als die met mijn zusje, met wie ik ook brainstormde over een weer heel ander scenario.
In het weekend wipte ik even langs op de schrijfstersborrel die werd gehouden bij een zwangere schrijfster thuis, voor wie ik zaterdagavond laat nog een biologische brownietaart bakte. En tussendoor had ik e-mailcontact met de redacteur van mijn uitgeverij, die graag weer eens wilde afspreken. Ik vroeg of hij verwachtte dat ik dan al met een idee voor een nieuw boek kwam, en dat dat misschien nog even kon duren omdat ik ‘tot over mijn oren in de scenario’s zat’. Hij zei dat hij dat niet erg vond en dat hij me hoe dan ook wilde spreken over mijn plannen. Het is maar goed dat er wat van die oude dingen zijn weggevallen, zoals ik net al beschreef, waardoor ik als het goed is de komende maanden zeeën van tijd heb. En dat er wat van die nieuwe dingen op mijn pad zijn gekomen, waaronder oneindige inspiratie.