Brainstorm

1 september 2011

Mijn zusje en ik schoven aan voor een lunch met onze producenten in de achtertuin van hun kantoor in de kerk. Met nog maar een paar dagen voor de boeg voor onze opleiding aan het Binger zou beginnen, werden we ineens een beetje nerveus. Zo moesten we in week één een presentatie houden over onszelf voor al onze internationale medefilmmakers en gastdocenten (allemaal beroemde vaklui, naar het scheen), en daarna moesten we nog drie kwartier praten over de huidige status van ons project. Maar wat was de huidige status van ons project ook alweer? We hadden dan wel een uitgebreide treatment van ons Vederlicht-scenario ingediend, over een heleboel dingen waren we het nog helemaal niet eens. En nu we onze verplichte scenarioboeken zo’n beetje uit hadden, vonden we dat eigenlijk die hele treatment op de schop moest. Maar hoe, daar lagen we nu al een paar nachten wakker van.
‘Wat verwachten jullie van mij?’ vroeg onze creative producer. ‘Behalve koffie voor jullie zetten?’
‘We willen nog meer koffie,’ zeiden we. ‘En nieuwe ideeën. We willen namelijk een veel meer plot driven story schrijven, met een ijzersterke inciting incident en een nog betere reversal.
De creative producer zei dat hij dat een uitstekend idee vond.
Wij benadrukten dat de verhaallijn in het heden nog niet echt stond, dat we er niet zo’n feeling mee hadden, ook al klopte het op papier dan allemaal.
De executive producer kon daar wel in komen en hij vond dat we ons moesten afvragen waarom de hoofdpersoon juist nú, zoveel jaar na dato, weer werd geconfronteerd met de gevolgen van haar dansverleden.
Ik zei dat als ik voor mezelf sprak, mijn dansverleden wel weer was opgespeeld nadat ik ruim vijftien jaar na het verlaten van de balletacademie op dansles was gegaan. Dat ik wel een beetje geschrokken was van die enorme drive die weer bezit van me had genomen, tegen wil en dank .
Wat voor dans ik dan deed, wilde hij weten.
Lindyhop, zei ik.
Hoe dat er dan uitzag.
Ik legde het een en ander uit.
‘Ik vind dat eigenlijk wel een idee,’ concludeerde onze producent, ‘als jullie hoofdpersoon ook op dansles gaat en op die manier met haar verleden wordt geconfronteerd. Bovendien wordt de film dan interessanter voor een breder publiek.’
Mijn zus (die ik enige tijd geleden al had overgehaald ook te gaan lindyhoppen) en de creative producer zaten instemmend te knikken.
‘Wil je ons eens wat van die lindyhopfilmpjes sturen?’ vroeg de uitvoerend producent vervolgens. ‘En schrijf meteen even een nieuwe synopsis op basis van dit idee, dan kunnen jullie het volgende week al pitchen.’
Mijn zusje en ik dronken onze koffie. We brainstormden nog wat verder over het nieuwe plan. Hoe langer we erover nadachten, hoe meer mogelijkheden we zagen voor deze opzet.
Goed. Vederlicht wordt dus misschien een ballet-/lindyhopfilm. Is die uit de hand gelopen hobby wellicht toch nog ergens goed voor.