Hondjes

10 april 2013

Aangezien ik door een blessure al negen maanden niet kan dansen, wandel ik tegenwoordig door het park. Ik doe dat op neonkleurige, bijna lichtgevende Nikes, omdat dat de enige schoenen zijn waar ik goed op kan lopen, niet per se omdat ze licht geven, want wandelen doe ik gewoon overdag. De orthomanueel therapeut beweerde dat ik ook goed op Crocs zou kunnen lopen, maar ik heb ook zo mijn grenzen.
Wandelen in het park is eigenlijk best leuk. Je leert bijvoorbeeld heel veel hondeneigenaren kennen (de enige andere mensen die op een doordeweekse dag door het park lopen). Zo sprak ik van de week een meneer wiens hond bezig was een konijn te verslinden.
‘Eet hij nou echt dat konijn op?’ vroeg ik.
‘Ja, vind je dat gek ofzo? Dat konijn was trouwens al dood, hoor. Hij lag op het fietspad.’
‘O, vandaar,’ zei ik.
‘Dit is een wolfshond,’ zei de meneer trots. ‘Die eet hem helemaal op. Mooi toch? Volledig biologisch-dynamisch.’
Ik knikte en liep verder, want ik hoefde niet per se te zien hoe de rest van het konijn werd verorberd. Zelf heb ik thuis twee katten die allebei pescetariër zijn. De zeldzame keren dat ik ze biologisch-dynamisch vlees geef, staan ze er ongelovig naar te kijken en beginnen dan te mauwen om hun visbrokjes.
In het park trof ik inmiddels een vrouw met vier kleine hondjes waarvan ze er één in haar armen droeg.
‘Wat een geweldige schoenen heb jij aan,’ zei ze tegen mij.
‘Bedankt,’ zei ik. Ik wees naar het hondje in haar armen. ‘Is hij ziek?’
‘Hij heeft het aan zijn rug. Hij moet naar een orthomanueel therapeut.’
Ik knikte begrijpend.
‘Het kost honderd euro per behandeling. Ik ben nu aan het sparen, want ik heb eigenlijk het geld niet.’
‘Wat vervelend,’ zei ik.
‘Normaal eet ik voor 75 euro per week, maar nu heb ik nog maar 45 euro te besteden. En ik eet al bijna niets. Alleen yoghurt met cruesli, twee appels en rijst met groenten.’
‘Daar valt niet op te bezuinigen,’ zei ik.
‘Maar wel heel veel cruesli,’ legde ze uit.
‘Misschien kunt u de krant opzeggen?’ opperde ik.
‘Nee zeg, dan word je dom. Ik hou niet van domme mensen.’
‘De tv dan?’
‘Daar bespaar ik maar een tientje per maand mee. Ik zou mijn huis kunnen verkopen, maar wie wil dat nou nog hebben tegenwoordig?’
‘Het hondenvoer kan misschien goedkoper,’ zei ik. Ik dacht aan het biologisch-dynamische konijn, maar dit hondje zag er niet uit alsof hij daar erg veel trek in had. ‘Veel succes ermee,’ zei ik daarom maar.
‘Bedankt,’ zei de vrouw met de vier hondjes. ‘En blijf jij vooral die schoenen dragen. Het ziet er geweldig uit.’