Een andere wereld

11 juli 2013

Op de een of andere manier lukte het me na de vakantie niet meer zo goed om in het werkritme te komen. Ik kon het al lang niet meer op de jetlag gooien, dus het enige andere excuus was het mooie weer. En een soort dromerig gevoel dat Amerika – en vooral New York – bij me had achtergelaten. Misschien kwam het doordat het het land is van de onbegrensde mogelijkheden, maar ik voelde me daar als nieuw en dat gevoel ging niet meer weg. Een Facebook-vriend uit New York schreef op zijn Facebook-pagina dat hij precies dezelfde ervaring had na zijn vakantie in Amsterdam, dus misschien kwam het wel helemaal niet door het land of de stad zelf, maar doordat je van plek veranderde.
Ik weet nog dat ik, toen ik op de heenweg om halfzeven 's ochtends een zware koffer door Amsterdam sjouwde en ik helemaal geen zin had om mijn leven hier voor een paar weken achter me te laten – waarom begin ik er toch elke keer weer aan, vroeg ik me net als voor elke vakantie af –, mijn oog op een tekst viel onder het viaduct bij Centraal Station die ik nog nooit had gezien. ‘Terugkomen is niet hetzelfde als blijven’. Nou, dat zullen we nog wel eens zien, dacht ik. Drie weken later liep ik rond dezelfde tijd 's morgens langs dezelfde tekst en ik voelde me niet meer dezelfde.
Terwijl de Facebook-vriend uit New York zijn vakantiegevoel vasthield door lang in het park te liggen, naar de zonsondergang te kijken, met wildvreemden te frisbeeën en vuurvliegjes te vangen in de kom van zijn hand om ze te zien gloeien en weer los te laten – zo las ik op zijn Facebook-pagina –, probeerde ik hier iets vergelijkbaars. Ik deed mijn leeswerk in het park en viel in slaap onder een boom, ik vergaapte me aan de nieuwe fontein op het Haarlemmerplein, ik lachte naar onbekenden en ik at elke avond buiten, terwijl ik helemaal geen tuin heb. Ik kreeg rozen van mensen die rozen uitdeelden in het park, zonder dat ze je wilden bekeren of ergens lid van maken. Ik lag op mijn rug en bekeek de wereld van onderaf. Het was me nog nooit opgevallen dat er zoveel blaadjes aan een boom zaten, en dat er net zoveel konijnen door het park scharrelden als eekhoorntjes door Amerika. En dan dat magische licht! Alsof er ergens tussen de bomen in het park een doorgang naar een andere wereld verscholen lag – ik had hem alleen nog niet gevonden.
In de trein op weg naar mijn werk wist ik zeker dat er werd omgeroepen dat de trein zou stoppen te Stockholm en Hoofddorp en eenmaal in Hoofddorp vergat ik bijna uit te stappen omdat we nog niet in Stockholm waren. Enkele trouwe fans vroegen me wanneer mijn nieuwe boek zou uitkomen, maar op de een of andere manier leek het me urgenter om in zee te zwemmen, figuren in wolken te zien en met blote voeten door het gras te lopen. Dat boek zou er ooit wel komen, maar aangezien ik niet meer dezelfde was, beredeneerde ik, kon ik beter nog wat meer informatie verzamelen uit mijn nieuwe leven, in deze nieuwe stad die eigenlijk dezelfde was, maar toch veranderd was, omdat ik veranderd was.