Story

11 maart 2011

Ik boekte het vierdaagse seminar Story van Robert McKee in Londen, de meester van de plot. Ik verheugde me er al op vier dagen lang van negen uur ’s ochtends tot zeven uur ’s avonds streng toe gesproken te worden door deze scenariogoeroe, en ook op de universiteitsstoel met uitklapbaar tafeltje die ik een beetje miste sinds ik gewoon weer in Amsterdam achter mijn laptop zat.
Nadat ik geboekt had, fietste ik meteen naar de Athenaeum om alvast McKee’s boek aan te schaffen: onmisbaar voorwerk, volgens onze producent. Toen ik mijn fiets bij de boekwinkel neerzette, kwam er een zwerver naar me toe. Of ik geld had voor een broodje. Ik zei dat ik geen geld had voor een broodje, maar vroeg of hij misschien een biologische eierkoek wilde. De zwerver haalde zijn neus op. Als hij de hele zak mocht hebben, dan wilde hij misschien wel. Ik zei dat hij één eierkoek kon krijgen, maar dat hij hem dan wel moest opeten, omdat ik het anders zonde vond. De zwerver zei dat hij nu niet zo’n honger had. Deze onderhandeling leidde ertoe dat ik uiteindelijk toch al mijn kleingeld aan hem gaf, behalve de Londense penny’s die nog uit mijn portemonnee tevoorschijn kwamen, die hoefde hij niet.  
Toen ik de Athenaeum uit kwam, stond de zwerver nog steeds naast mijn fiets. Hij zei dat hij nu toch wel de eierkoek wilde en dat hij hem dan meteen zou opeten. Er was iets in zijn gezicht, misschien de blik in zijn ogen of die ene tand in zijn mond, waardoor ik hem ook nog de eierkoek gaf, ook al had hij nu in principe geld genoeg om zelf een hele zak te halen.
Ik fietste door naar de Silver Screen om Casablanca te kopen, ander verplicht voorwerk volgens de producent. Op dag vier van het seminar zou deze film door de scenariogoeroe volkomen ontleed worden. Toen ik door de bakken met dvd’s heen ging, kwam er een Surinaamse jongen in hip-hop-outfit de winkel binnen, met dikke schakelkettingen om zijn nek. Hij zei tegen de verkoper dat het nergens lukte om zijn vijftig euro te wisselen. De verkoper zei dat dat kwam omdat er valse briefjes van vijftig in de buurt in omloop waren, maar dat hij het toch wel wilde wisselen, omdat hij hem vertrouwde.
Toen ik vervolgens mijn dvd afrekende, zei hij: ‘Ik ben te goed voor deze wereld’.
‘Ik ook,’ zei ik.
Opgetogen fietste ik naar huis, mijn huiswerk in een plastic zakje aan het stuur.