Business

12 augustus 2013

Iemand belde aan en vroeg door de intercom in het Engels of dit het ‘business appartement’ was dat hij had geboekt. Ik zei van niet en hing op.
Een uurtje later ging ik naar buiten. De voordeur klemde. Toen ik hem open had geduwd, bleken er twaalf jongens van zestien op de stoep te zitten, boven op hun koffers. Ze hadden zich precies rondom mijn voordeur verzameld, alsof daar iets zou gaan gebeuren.
‘Waar wachten jullie op?’ vroeg ik.
‘Op Dominic,’ zeiden ze. ‘We hebben een business appartement bij hem geboekt op dit adres.’
‘Er is hier geen business appartement,’ zei ik.
Een van de jongens liet me zijn telefoon zien. Daarop stond mijn adres.
‘Hoe ziet dat appartement eruit?’ vroeg ik.
‘Drie verdiepingen, een heel grote flatscreen tv, leren banken,’ zei de jongen.
Dat klonk niet als een omschrijving van mijn huis.
‘Waar kennen jullie die Dominic van?’ vroeg ik.
De jongen haalde zijn schouders op. ‘Van een website,’ zei hij.
‘Hebben jullie al betaald?’ vroeg ik.
Hij knikte.
‘Ik denk dat jullie gescamd zijn,’ zei ik. De jongens keken me ongelovig aan. Een van hen belde Dominic, die hij zowaar aan de lijn kreeg. Ik weet niet wat Dominic allemaal zei, maar de twaalf zestienjarigen bleven hoopvol voor mijn deur hangen, alsof het business appartement straks alsnog gewoon tevoorschijn zou komen. Ik had het vermoeden dat dit hun allereerste vakantie zonder ouders was. Ik moest de neiging onderdrukken ze alle twaalf te logeren te vragen.
‘Als ik jullie was, zou ik op zoek gaan naar een hostel,’ zei ik. ‘En niet te lang met die Dominic bellen.’ 
Toen ik een uur later terugkwam, waren ze weg. Thuis googelde ik ‘business appartement’ en mijn adres, en belandde op een Airbnb-achtige website, waar een enorm kolossaal pand op stond dat nooit in mijn straat zou passen, met mijn adres erbij. Ik zag een flatscreen tv en leren banken. De website zou net nieuw zijn, las ik, en ik vond een artikel in de Guardian, waarbij de founder van de site, iemand met een Grieks aandoende achternaam, ietwat schimmig gefotografeerd was. Ik googelde de naam van de founder. Hij had een Twitter-account met vijf volgers.
Ik stuurde een mailtje naar het contactadres op de website, met de vraag of ze de pagina met mijn adres erbij per direct wilden verwijderen. Ik kreeg een mail terug van de klantenservice, in gebrekkig Engels, waarin stond dat ze nergens iets mee te maken hadden, dat dat appartement in kwestie nooit geboekt was, en dat het trouwens op een heel ander adres was dan ik dacht. Ik herhaalde mijn verzoek met in de bijlage een schermafbeelding van de pagina in kwestie, en zei dat als de pagina niet verwijderd werd, ik contact zou zoeken met de politie. Tien seconden later bestond de pagina niet meer. Ik kreeg wederom een mailtje in gebrekkig Engels dat ze nergens iets mee te maken hadden en dat hun site volstrekt betrouwbaar was.
Met een stickje vol met informatie fietste ik naar het politiebureau om aangifte te doen. De agent zei dat er helaas twee politiebureaus waren opgeheven in Amsterdam, en dat het anderhalf uur zou duren voor ik aan de beurt was.
Toen fietste ik maar weer terug naar mijn business appartement.