Dromen

10 juli 2011

Ik had al vrij snel een excuus gevonden om terug te gaan naar Berlijn. Na wat speuren op het internet stuitte ik op een ‘Schrijftour’, waarbij je al inspiratie snuivend en schrijvend door de stad zou trekken. Toen ik belde voor meer informatie, kreeg ik te horen dat er nog één plek vrij was. Die was voor mij, dat was duidelijk. Onlangs droomde ik de titel en complete verhaallijn van mijn nieuw te schrijven roman, en het zou helemaal niet slecht uitkomen om die in Berlijn wat verder uit te werken. Soms mis je me nooit schreef ik immers ook in Berlijn, op een kleine kamer met uitzicht over vijf berkenbomen, op loopafstand van een meer waarin ik vrijwel elke dag zwom (waaruit later weer De droomfotograaf ontstond). Verder deed ik in Berlijn niet zo veel spraakmakends, behalve dat ik wekelijks yoga volgde bij een Indiase oud-priester, van wie ik me vooral de glunderende glimlach en de uitspraak ‘I see only happiness’ herinner (dezelfde woorden als de Tibetaanse Lama sprak die ik onlangs interviewde voor Happinez).
In Amsterdam had ik inmiddels allang een andere yogaschool gevonden – na er een stuk of zeven te hebben versleten –, maar ik was de glimlachende priester nooit vergeten. Nu ik toch terug zou gaan naar Berlijn, spitte ik wat in oude fotoalbums en stuitte op een knipsel uit een folder van deze yogadocent, waaruit ik zowaar een website kon traceren. De glimlachende Indiër bleek precies het weekend voor mijn Schrijftour een yogaretraite te organiseren, in de bossen net buiten Berlijn. Toen ik belde, was er nog één plek vrij, in een kamer met uitzicht over berkenbomen.
Voor de rest van de week boekte ik een appartement in een yogahuis in hartje Mitte, waar ik gratis yogalessen zou kunnen volgen en waarin zich tevens een biologische winkel en bistro bevonden, mocht ik een keer midden in de nacht zin krijgen in een Bionade. Alles was binnen een vloek en een zucht geregeld, het enige punt van zorgen was dat ik tijdens de Schrijftour zou moeten putten uit de literaire Duitse woordenschat die ik voorhanden had.
Maar ook dat komt geloof ik goed, want de laatste tijd droom ik zo nu en dan ook gehele verhaallijnen in het Duits. ‘Nein, Heinrich,’ zei mijn droomzelf laatst in een van die dromen. ‘Ich will dich nicht umfassen.’
Umfassen? De volgende ochtend had ik geen idee wat het betekende. Blijkbaar had mijn droomzelf een grote woordenschat dan ikzelf, en kon zij ook prima verhalen bedenken. Nu nog even zorgen dat ik haar in Berlijn straks aan het werk kon zetten, maar daar kon ik dan mooi een yogaweekend lang op oefenen.