Melancholie

16 maart 2012

Ik werkte aan de vertaling van het script van Featherlight maar vond dat zo’n saaie bezigheid dat ik voor ik er erg in had aan een nieuwe roman was begonnen. Deze roman zat al meer dan een halfjaar in mijn hoofd, nadat in een droom de verhaallijn en titel tot me waren gekomen. Nu schreef ik zomaar de eerste hoofdstukken, terwijl elders op mijn bureaublad een half vertaald scenario wachtte op een vervolg.
Als ik niet schreef, ging ik naar de film. Zo zag ik het grillige Hesher, het ongeloofwaardige Taped, het wrange We Need to Talk About Kevin en het verpletterende Melancholia. Die laatste film zag ik met mijn Nederlandse Bingergenote, met wie ik tijdens het Binger nog alle door Lars von Trier verwijderde scènes had bekeken, waarbij editor Molly Stensgaard uitlegde waaróm deze verwijderd waren. Zo konden we de film niet zien zonder de scène waarin Kirsten Dunst tegen haar kersverse echtgenoot zegt dat ze ‘niet echt gelukkig is’. Waarop hij zegt: ‘Niemand is echt gelukkig’. Het bleek hun enige moment van verbondenheid te zijn, een moment van verbondenheid dat nu alleen nog in ons hoofd bestond. De eruit geknipte scène was trouwens de beste scène uit de film, zo beaamde ook Molly Stensgaard. Kill your darlings.
Na de film moesten we even bijkomen. We zuchtten eens wat over allerlei andere melancholische dingen, zoals het gemis van onze Bingergenoten. Het was maar goed dat het Binger ons had uitgenodigd voor het Filmfestival in Cannes, om half mei een week lang galapremières te bezoeken, aan het zwembad te liggen, en masterclasses te volgen van bekende regisseurs en producenten. Niet al onze Bingergenoten konden overkomen naar Europa, maar in elk geval waren de Amerikaan die we ‘Tijger’ noemden, de Engelsman die van kaassoep hield en de Mexicaan die ook wel ‘De Zombie’ heette van de partij, toevallig drie van onze favoriete klasgenoten. En onze eigen producenten natuurlijk, die in het Franse filmstadje zouden lobby’en met onze scenario’s.
Helaas was het nog geen half mei, maar tot die tijd waren er in elk geval nog genoeg goede en slechte films te zien, en kon ik melancholische gevoelens van allerlei aard kwijt in dat nieuw te schrijven boek. Want zoals Lars von Trier al duidelijk maakte: niemand is nu eenmaal echt gelukkig. In romans in elk geval niet.