Niels

19 december 2013

Ik ging naar de begrafenis van Niels, de stiefbroer die ik nooit had gekend. Het schijnt dat hij een bijzonder gevoel voor humor had, dat vooral kinderen goed begrepen. Als hij een groepje kinderen tegenkwam, zei hij gerust: ‘Hoi, vette varkens’, en dan moesten ze allemaal keihard lachen. Zelf was hij als kind een beetje dwars: als hij op de foto moest, ging hij met zijn rug naar de fotograaf staan, en toen hij als kind een keer wegliep op het strand, liep hij anderhalf uur tegen de wind in – terwijl kinderen toch altijd met de wind mee lopen. Toen het eens flink geijzeld had, speelde hij met zijn drie broers een gevaarlijk spelletje: ze hingen achter bumpers van auto’s en lieten zich meetrekken. Na een tijdje kwam de politie om het spel te verbieden. Alle broers knikten braaf, maar toen de politieauto vervolgens optrok, stond Niels op en hij pakte de bumper van de politieauto vast.
Toen Niels voor het eerst verliefd was, hing hij een enorm spandoek aan het huis van de ouders van het meisje om haar de liefde te verklaren. Ook beplakte hij eens de hele school met posters omdat hij vond dat iedereen vrij hoorde te krijgen om het WK te kijken. Hij hield erg van voetballen – net als mijn stiefvader was hij een groot Ajax-fan. Als kind voetbalde hij op hoog niveau, maar omdat hij nooit zin had om te trainen, bracht hij de meeste tijd op de reservebank door. Toen het in een zekere wedstrijd 0-3 was voor de tegenpartij, werd hij toch maar eens opgesteld als spits. De wedstrijd eindigde met 5-3 – alle vijf de doelpunten gescoord door Niels.
Hij was beroemd en berucht om zijn grappen, die altijd op het randje waren, zoals de keer dat hij al hun gemeenschappelijke vrienden sms’te met de boodschap dat zijn beste vriend vader was geworden van een zoon die vernoemd was naar zijn eigen favoriete voetballer – en dat terwijl de vriend in kwestie niets ophad met deze voetballer en bovendien pas drie weken later vader werd. Soms probeerde deze of gene wel om Niels terug te pakken met een grap, maar dat lukte eigenlijk nooit.
Hoewel een van de kinderen die aanwezig waren op de begrafenis, een goede poging deed. Alle kinderen mochten op de kist met viltstift een boodschap schrijven aan hun favoriete oom, terwijl intussen een van Niels’ vrienden een prachtig liedje speelde. De meeste kinderen tekenden hartjes en schreven daar lieve woorden bij. Maar een van de kinderen schreef de volgende afscheidsgroet:
‘Er is maar één woord:
Feyenoord.’
Als ik Niels zo inschatte, denk ik dat hij daar heel hard om had kunnen lachen.
Dag lieve stiefbroer, ik had je graag eens ontmoet.