Zwart gat

21 februari 2012

We deden ons best niet in het zwarte gat te vallen dat het Binger had achtergelaten. Het Binger-personeel deed er alles aan om daarbij te helpen. Een van de laatste sessies die we hadden was een persoonlijk consult bij een creatief therapeut, om te voorkomen dat we depressief zouden worden. Met Playmobil-poppetjes en andere attributen mochten we ons creatieve leven opstellen. In die van mij kwamen een eenhoorn en een wolf voor, een paar palmbomen, wat vederlichte veren en een heleboel glitter.
Met die opstelling in ons achterhoofd strooiden we de nodige glitter rond in ons creatieve leven. We hielden ons aan een streng dieet van veel films kijken (onder meer The Descendants, The Rum Diary, Perfect Sense, Caótica Ana), scripts lezen, dansen en schrijven. Aangezien we voorlopig weinig aan Featherlight konden doen, pakten mijn zusje en ik een idee voor een nieuw scenario op en we belden dagelijks om de verhaallijn door te nemen (maar ook gewoon omdat we elkaar misten). Op Valentijnsdag gingen we naar een Zuid-Koreaanse horrorfilm met de Singaporese, die om visumtechnische redenen nog in Nederland was. A Tale of Two Sisters heette de film, de muziek was huiveringwekkend goed en de rest nogal bloederig. Na afloop legden we aan een verschrikt Valentijnskoppeltje uit waar de film over ging. ‘O bedankt,’ zeiden ze. ‘We dachten al dat het iets met een trauma te maken had.’ Mijn zusje zei dat ze de film helemaal niet eng vond, maar die nacht hadden we allebei vreemde dromen.
Buiten was het koud en we schaatsten over de grachten en door de polders, waarna we de foto’s deelden met onze Bingergenoten, die schreven dat ze op fullmoon parties in India aan het dansen waren, aan het barbecuen in Santiago en aan het surfen in Californië. Ik danste een weekend lang in Duitsland en een weekend lang in Amsterdam, uren achter elkaar zonder te stoppen, en daarna liep ik wankelend door de supermarkt, ietwat duizelig van het vele draaien, ik gooide wat fruit naast mijn mandje en ook een blik bonen, dat op de grond aan stukken sprong. Thuis ging ik maar eens op de bank zitten met een boek. In het boek, getiteld Verhoog je trillingsfrequentie, las ik dat je onder meer een hoge trillingsfrequentie had als je onlangs ‘een periode doormaakte die gekenmerkt werd door synchroniciteit, geluk, flow en samenwerking met heel getalenteerde personen’. Er stonden ook praktische tips in hoe je dat gevoel kon blijven vasthouden.
De volgende ochtend kreeg ik een mailtje van het Binger-personeel, of ik nog niet in het grote zwarte after Binger gat gevallen was. ‘Nee hoor,’ mailde ik terug. ‘Ik sta nog steeds ergens aan de rand.’
Ik moest alleen nog even die eenhoorn en die wolf zien te vinden. En tegen een paar palmbomen zou ik ook geen nee zeggen.