Asbest

23 november 2012

Ik zat thuis de eindredactie van Yoga Magazine te doen, toen er iemand op de deur klopte. Het was Wouter, zei hij desgevraagd toen ik opendeed. Hij kwam mijn huis controleren op asbest. Het zou wel meevallen hoor, stelde hij me gerust, bij de onderburen was ook niets gevonden.
Wouter controleerde mijn gaskachels. Daar bleek asbest in te zitten. Maar dat was op zich niet zo’n ramp. Dat mijn badkamer zo koud was, dat vond hij wel erg.
‘Je moet centrale verwarming nemen, joh.’
‘Dat heb ik ook aangevraagd,’ zei ik. ‘Maar het geld is op bij de woningbouwvereniging.’
Wouter knikte. ‘Dat komt door alle asbest die wij vinden, dat kost ze miljarden.’ Hij leek er best trots op.
‘Is dat nou leuk werk, asbestcontroleur?’ vroeg ik aan Wouter.
‘Jawel,’ zei hij. ‘Ik studeerde eerst autotechniek, maar toen moest ik in mijn laatste jaar stage lopen en na drie maanden stage kreeg ik alleen een hand van mijn werkgever. Houd die hand maar, zei ik, ik ga iets anders doen. Die man was 45 en verdiende maar 1600 euro per maand. Mijn broer zei dat ik voor mezelf moest beginnen, maar ik was pas zestien, dus toen ben ik eerst bij de luchtmacht gegaan. Dat is met helikopters en zo, dus dat is allemaal wel dik, maar uiteindelijk ben ik er toch maar mee gestopt. Ik heb geen zin om mijn leven op het spel te zetten voor een paar negers in Afghanistan.’
‘In Afghanistan zitten geen negers,’ zei ik.
‘Nee, maar je weet wel, van die schurken en zo. De ene zit een koe te melken, de ander ziet er precies hetzelfde uit maar die heeft misschien wel een bom onder zijn jurk. Nou, daar heb ik dus mooi geen zin in. Dus toen ben ik voor mezelf begonnen.’
‘Als asbestcontroleur.’
‘Ja, en nu heb ik een huis gekocht dat drie keer zo groot is als dit. Ik heb eigenlijk alles. Een leuk meissie, een auto. Nu alleen nog een kleine erbij en dan ben ik klaar.’
‘Hoe oud ben je dan?’ vroeg ik.
‘25.’
‘Ik ben bijna 35 en ik heb nog niet eens centrale verwarming,’ zei ik.
‘Echt waar? Ik dacht dat je 25 was.’
‘O, bedankt,’ zei ik.
Wouter was klaar. Hij pakte zijn fototoestel in waarmee hij foto’s had gemaakt van mijn hele huis. Ik zwaaide hem uit en stortte me weer op Yoga Magazine. Yoga, daar werd je jaren jonger van, las ik. Maar dat wist ik natuurlijk al lang.