Teamwork

24 april 2012

Twee dagen lang zat ik in een oranje met groene conferentiezaal met tafels die waren aangekleed met gordijnen, een naambordje voor mijn neus waarop stond: ‘Dit naambordje beschermt het milieu’ en een groene appel op een onderzetter die ook het milieu bleek te beschermen. We stelden onszelf voor aan de hand van een Powerpoint-sheet. Zo was er een journalist die aangaf dat hij een ‘man’ was die van ‘macht’ hield, een misdaadverslaggever die jarenlang voor de politie had gewerkt, een modecorrespondente die op haar Powerpoint-sheet had aangegeven niets van Powerpoint te snappen en daarom een ‘wervelende live act’ deed (waarin ze vertelde dat ze hield van alles wat oppervlakkig was, maar heus ook nog eens iets met diepgang ging doen), en een Happinez-collega die zoveel mediteerde dat hij maar vierenhalf uur per nacht slaap nodig had, zo ontfutselde ik hem later in de hotelbar.
Het was kortom best een bont gezelschap in dat NH Hotel in Nunspeet, ook al waren we dan allemaal freelance journalisten. Maar nu waren we toch zomaar even een team, dat twee dagen lang van de vroege ochtend tot de late avond in een ecologische conferentiezaal luisterde naar tips om creatiever te schrijven, succesvoller te ondernemen en digitaler te opereren. De masterclass werd afgesloten met een workshop van een bekende zangeres. Eerst moesten we in een kring onze naam zingen in een soort symfonie waaruit bleek dat we toch vooral erg goed konden schrijven. Toen mochten we gelukkig een songtekst in elkaar gaan zetten, in groepjes van vier. Een Brabantse duizendpoot uit mijn groepje verzuchtte dat ze niets had begrepen van de zangopdrachten. De man met macht stelde voor dat we dan misschien een songtekst over onbegrip moesten schrijven – toevallig een van mijn favoriete onderwerpen. Ik bedacht dat we dan als refrein de zin ‘Maar ik kon je niet verstaan’ konden herhalen, en dat het wellicht leuk was een liefdevolle ontmoeting te beschrijven tussen een ik-persoon en een toerist die alleen maar Tsjechisch sprak. De modecorrespondente vond dat een goed idee, maar de Brabantse deed liever iets met een vervallen huis uit een vorige opdracht. En de man met macht vond dat we ons beter konden laten inspireren door het beeld van de uil dat in de hoteltuin stond, het uitzicht waar we nu al zo’n twintig uur tegenaan keken.
Het was welhaast een wonder, maar na twintig minuten hadden we twee songteksten: een over een onverstaanbare toerist die ergens in een vervallen huis eindigde, en een over een uil die de man met macht met huid en haar verslond. Toen de zangeres het zong, klonk het heel erg mooi.