Verboden literatuur

24 december 2010

Ik kreeg een berichtje van een meisje dat, net als ik, ooit op de balletacademie had gezeten, alleen was dat voor haar nog niet zo lang geleden en was zij danseres geworden bij een groot Nederlands dansgezelschap. Ze schreef me dat ze erg was geraakt door Vederlicht en dat ze zojuist Verre vrienden had gezien. Ze vroeg me waar ik nu mee bezig was en of ze niet mocht komen kijken, omdat ze zich verveelde.
Waarom verveel je, vroeg ik haar, ben je niet aan het dansen?
Nee, schreef ze, ze was niet aan het dansen, ze had haar rib gebroken omdat ze tijdens de repetities nogal vaak de lucht in was gegooid en op de grond gesmeten, ook was ze opgehangen en vastgetapet, het was kortom een nogal ruig stuk, en op een dag was ze de lucht in gegooid en niet goed opgevangen, waardoor ze nu thuis op de bank zat en niets anders kon doen dan boeken lezen en films kijken. En koffiedrinken, schreef ze, daar was ze ook heel goed in.
Zo kwam het dat we een paar dagen later koffie gingen drinken in een café bij mij om de hoek en dat ze me vertelde dat ze misschien wilde stoppen met dansen om psychologie te gaan studeren. Ik zei dat ik best begreep dat ze behoefte had aan zo’n studie na al die jaren op de academie. En ik vroeg of ze wist hoe het daar nu aan toeging. Nog steeds hetzelfde vertelde ze, behalve dat mijn boek wel veel had losgemaakt. Het werd daar beschouwd als Verboden Literatuur: leerlingen lazen het wel, maar pas nadat ze het hadden gekaft in hetzelfde papier als hun schoolboeken en het lint er hadden afgeknipt, dan lazen ze het tussen de lessen door stiekem in de kleedkamer. Echt waar, vroeg ik. Echt waar, zei ze.
Ik vertelde dat wij nu met een producent in gesprek waren over de verfilming van Vederlicht, en of ze zich nog herinnerde wat voor muziek er op school zoal werd gedraaid, omdat we daar nu mee bezig waren.
Ja, dat wist ze nog wel. Er werkten nog steeds dezelfde pianisten als honderd jaar geleden, toen ik op de academie zat, en ze beloofde me wat namen van muziekstukken door te geven.
Vandaag ontving ik een pakket met de post. Ik had geen idee wat het kon zijn, ik dacht het zoveelste relatiegeschenk voor de feestdagen, maar ik kon niet bedenken van wie. Er zaten vier videobanden in met materiaal over de academie, en een cd met pianomuziek van een van de langstzittende pianisten daar.
‘Dan voel je je weer precies als toen,’ schreef de danseres met de gebroken rib in het begeleidende kaartje. ‘Klein en groot tegelijkertijd. Dapper en kwetsbaar.’
Ik nam me voor dat ik niet zou rusten voor die verfilming er was.