Inspiratie

26 juli 2011

De Duitse taxichauffeur geloofde niet dat hij ons echt midden in de bossen nabij Berlijn moest afzetten; of we niet liever in de stad bleven, wilde hij weten. Met enige tegenzin bracht hij ons toch naar dat huis in het bos, waar verder niemand was, behalve de Indiase yogaleraar en twee Indiase vrouwen die ’s middags chai schonken en ons rond elf uur ’s morgens en zes uur ’s avonds uitgebreide ayurvedische maaltijden voorschotelden. Mijn voormalig yogaleraar bleek er tien jaar later geen jaar ouder uit te zien, en nog steeds deed hij weinig anders dan glimlachen. Diezelfde avond liet hij ons al de Gayatri Mantra zingen en ingewikkelde yogahoudingen aannemen – meer dan de helft van de deelnemers bleek zelf yogaleraar, dus met alleen een paar zonnegroeten kwamen we er niet van af. Die deden we overigens wel – de volgende ochtend vanaf zeven uur, 48 stuks op rij, op een nuchtere maag (ontbijt volgde vier uur later), en ook stond ik voor het eerst in mijn leven in een niet zo comfortale houding die de Schorpioen heette. Tijdens de thee deelde de glimlachende oud-priester zijn levensvisie met ons: ‘Religie is een banaan,’ zei hij het Duits met zwaar Indiaas accent. ‘De meeste mensen proberen hem met schil en al te eten, maar je moet de schil weggooien en alleen de vrucht eten.’ En: ‘Als je elkaar elke dag in de ogen kijkt, blijft de liefde eeuwig’.
Tegen de tijd dat ik op maandagochtend aan mijn Schrijftour begon, had ik naast spierpijn genoeg inspiratie om te schrijven en een flink opgekrikte woordenschat – zij het in het Indiaas-Duits. Zo kwam het dat er hele Duitse verhalen en gedichten uit mijn pen vloeiden, die mijn schrijfgenoten (allen Berliners) zowaar begrepen, terwijl we al voorlezend en schrijvend de stad doorkruisten, van zonnige terrassen in Kreuzberg naar donkere kroegen waar een pianist ‘Over the Rainbow’ speelde.
Naast al dat yoga en schrijven bleef er zelfs nog wat tijd over om te dansen, en ook dat gebeurde natuurlijk op zijn Berlijns: in cafés met gehaakte kleedjes op de stoelen en in een leeg, met graffiti versierd zwembad onder de sterrenhemel. Alleen aan het werken aan mijn nieuwe roman kwam ik helaas niet meer toe, maar dat Berlijn er uiteindelijk een rol in zal spelen, staat wel zo goed als vast.