Chi

26 september 2011

Natuurlijk gaan we naar het Nederlands Film Festival. We krijgen T-shirts aan die tegelijkertijd een live filmscherm zijn en tatoeages opgeplakt met QR-codes die linken naar filmtrailers van succesvolle Binger-alumni. Ik ben nog nooit een levend filmscherm geweest, maar in de naam van de kunst wil ik best een avondje voor gek lopen.
Gehuld in onze shirts bezoeken we – behalve de nodige films – het interview met Christopher Doyle, de wereldberoemde cameraman die onder meer samenwerkte met Gus van Sant en Wong Kar-wai. Doyle komt binnen als een rockster, meeschreeuwend op een door hemzelf gemaakte compilatie van In the Mood for Love. Het interview dat hij vervolgens afgeeft is nogal warrig; hij springt om de haverklap op om iets onverstaanbaars de zaal in te schreeuwen, pareert alle vragen van de interviewer, maakt grappen over seks en drank, maar deelt ook onverwachts mooie inzichten als: ‘Your frailties are actually your strenghts’ en: ‘Forget the rules. It’s better to be enlightendly ignorant’.
Filmmaken is eigenlijk gewoon een uitwisseling van energieën, legt hij uit, of chi, zoals de Chinezen het noemen, tussen het publiek en degene die voor de camera staat. Hijzelf is niet meer dan een medium, en hoe liefdevoller het medium, hoe beter de energie stroomt. Het liefst staat hij met zo weinig mogelijk mensen op de set, alleen de regisseur, hijzelf en de acteur; dan ontstaat er vertrouwen, liefde, en hebben acteurs niet meer door dat ze naakt zijn of last hebben van een lui oog.
Tijdens het buffet dat volgt op het interview heb ik juist een discussie met mijn zus en onze producent over de soorten verdovende middelen die we vermoeden dat het filmfenomeen die avond gebruikt heeft, als hij plotseling naast ons staat.
‘Wat vonden jullie van het interview?’ vraagt hij, ineens een beetje verlegen.
Wij zeggen dat we het heel boeiend vonden, vooral dat gedeelte waarin hij aanraadde alle regels aan onze laars te lappen.
‘Gelukkig,’ zegt hij. ‘Ik moet altijd even peilen of mijn boodschap wel is overgekomen. Het gaat allemaal om synergie, dat vind ik belangrijk.’
Hij vraagt wat wij doen aan het Blinger, zoals hij onze opleiding noemt, we vertellen dat we aan onze eerste speelfilm werken.
‘Hoe gaat u om met de hiërarchie op de set?’ vraagt mijn zus vervolgens.
‘Niet,’ zegt hij. ‘Mensen huren me in omdat ze weten dat ik gek ben, dus ze vinden het ook niet erg als ik naakt over de set rondloop. Weet je wat het is? Als je er klaar voor bent, heb je geen overwicht nodig. Het enige wat je nodig hebt, is grace. Dan accepteren mensen dat je de baas bent. Zo krijg je ook het geld voor je film bij elkaar. Laat je niet gek maken door zeurpieten die vinden dat je ergens te jong voor bent of te weinig ervaring hebt. If you have a voice, share it.
Hij slaat zijn tequila achterover en richt zich tot onze producent. ‘Mag jij die zussen trouwens delen, of hoe zit dat?’