Julia’s weg

3 november 2010

Sorry als ik maar door blijf ratelen over Julia’s magische ochtendpagina’s, maar de effecten zijn nog steeds zo verbluffend dat ik het niet kan laten. Mijn creatieve leven, als ik dat zo even mag samenvatten, is sinds ik begon aan The Artist’s Way in een stroomversnelling geraakt. Projecten komen als vanzelf op mijn pad, uitnodigingen vallen op de mat en geld blijft op wonderbaarlijke wijze binnenstromen, God weet waar vandaan. Allerlei belemmerende factoren waarvan ik de eerste maanden ochtendpagina’s achtereen klaagde dat ze mijn tijd en energie opslorpten, vallen als vanzelf weg, zonder dat ik daar enige moeite voor hoef te doen. Tv kijk ik ook al niet meer, dat vind ik ineens maar een dodelijk saaie en vermoeiende gewoonte. Mijn huis lijkt zichzelf vanzelf op te ruimen en te vullen met bloemen, mooie voorwerpen en andere dingen waar ik vrolijk van word, waardoor ik gewoon door de bomen het bos blijf zien. Tijdens dat opruimen stuitte ik onlangs op een oud verhaal, mijn eerste noemenswaardige verhaal ooit, uit omstreeks 1996, en ik zag ineens dat er een diepere waarheid in school. Het was weliswaar behoorlijk krakkemikkig geschreven – ik was immers zeventien – maar wel vol grappige ideeën waar ik nu nooit meer op zou komen, daar moet je blijkbaar zeventien voor zijn. Nu heb ik dus het illustere plan opgevat dat verhaal te gaan herschrijven om eens te kijken wat dat oplevert. Net zoals ik weer bezig ben met verschillende scenarioideeën – waaronder een op basis van Vederlicht – en nu echt van mezelf eens Story van Robert McKee moet gaan lezen, want ik kan natuurlijk niet nog een keer een scenario schrijven zonder dat ik enig idee heb waar ik mee bezig ben – dat Verre vrienden toch verfilmd is is bij de gratie Gods, denk ik.
Kortom, talloze plannen en ideeën die allemaal om voorrang strijden. Je vraagt je af waar ik de tijd vandaan haal, maar ook dat is dus opgelost, dankzij al die uit de weg geruimde factoren waar ik al eerder over sprak, maar daarover later meer. Ik krijg trouwens de eerste mailtjes binnen van mensen die mijn pleidooien op deze website serieus nemen en inmiddels ook aan The Artist’s Way zijn begonnen. Ik hoop dat er nog vele zullen volgen.