In het park

3 september 2013

We lagen in het park. Verderop was een verjaardag begonnen die nog niet echt begonnen was. Er zaten een man en een vrouw in het gras, omringd door slingers en boxen waar best harde muziek uitkwam voor zo’n kleine verjaardag.
Er kwamen twee jongens bij ons staan.
‘Zijn jullie onder de 23?’ vroegen ze.
‘Nee,’ zeiden wij.
‘O jammer,’ zeiden ze. ‘We hebben werk voor studenten.’
‘Wij werken al een tijdje,’ zei ik.
‘Maar verdien je ook 150 euro in vier uur tijd?’ vroeg een van de twee jongens.
‘Ja, dat lukt wel,’ zei ik.
‘Maar je krijgt zeker geen gratis condooms?’ vroeg de jongen.
‘Nee, dat niet.’
De jongens bleven nog steeds bij ons staan. Ik denk dat ze vermoedden dat we toch wel interesse hadden in hun studentenwerk.
‘Om wat voor werk gaat het dan?’ vroeg ik.
‘Dat je bij de Albert Heijn staat en andere mensen lastigvalt zoals wij jullie nu lastigvallen.’
Dat soort studenten kende ik wel. Meestal liep ik resoluut langs ze heen, maar laatst had ik er een beloofd een goed doel te gaan steunen voor vier euro per maand. Hij had me vast niet goed verstaan, want een week later werd er dertig euro van mijn rekening geschreven en ik kreeg een brief van het goede doel waarin stond dat ze erg blij waren met mijn maandelijkse donatie van dertig euro.
‘Wij komen echt om in het werk,’ zei ik. ‘En bovendien zijn we ouder dan 23.’
‘Oké,’ zei de jongen. ‘Hier.’ Hij gaf me een gratis condoom.
Toen de jongens weg waren, gingen wij weer verder met niets doen. Er waren nog geen nieuwe gasten gearriveerd op de verjaardag. Wel was er verderop een pop-up pizzeria opgebouwd. Ik had daar ook nog nooit van gehoord, maar het bleek een wagentje te zijn waaruit een geheel gedekte tafel tevoorschijn werd getoverd en ook een pop-up accordeonspeler. Er zat een stelletje aan tafel dat volgens mij een diepvriespizza kreeg voorgeschoteld. Het zag er in elk geval gezelliger uit dan de verjaardag.
Er kwam weer iemand bij ons staan.
‘Gaan jullie nog barbecuën vanavond?’ vroeg hij.
‘Nee,’ zeiden wij.
‘Willen jullie dan toch gratis ketchup?’
‘Nee, bedankt,’ zeiden wij, maar hij had de ketchup al naast ons neergelegd.
We lagen nog wat in het gras en luisterden naar de verhalen van twee mannen naast ons, die hun recente dates aan het bespreken waren en in discussie waren over welke vrouw er naar alle waarschijnlijkheid het beste kon zoenen (hoewel dat een kwestie van smaak was natuurlijk).
Toen werd het tijd om weer aan het werk te gaan. We namen afscheid en ik deed het condoom en de ketchup in mijn tas.
Er was nog steeds niemand op de verjaardag gekomen.