Sven

6 mei 2013

Soms komt er iemand een ruimte binnen die je nog nooit hebt gezien, en je weet onmiddellijk dat je die persoon mag, ook al heb je nog geen woord met diegene gewisseld. Dat had ik met Sven. Iets meer dan een jaar geleden kwam hij de studio binnen tijdens een dansworkshop in Duitsland, gevolgd door zijn danspartner, die Susanne heette, zo kwam ik die avond te weten. Zoals dat gaat met dansworkshops zaten we diezelfde avond namelijk allemaal met elkaar aan tafel, waar we Duits bier dronken en Flammkuche aten, wat trouwens helemaal geen taart is maar een soort pizza. Susanne praatte het overgrote deel van de avond met mijn danspartner, en ik dus met de hare, en het was zo’n avond dat je het overal over hebt, maar later niet meer kunt navertellen waar de gesprekken nu precies over gingen – het zal ongetwijfeld voor een deel over dansen zijn gegaan, zoals dat gaat tijdens dansworkshops, maar in elk geval ging het ook over de liefde en het leven – en de dood. Ik weet nog goed dat Sven vertelde dat hij ziek was, hij was geopereerd aan een hersentumor. Hij liet me het litteken zien dat, verborgen onder zijn haar, over zijn hele hoofd liep. Maar nu ging het goed met hem, hoewel hij als hij heel veel danste nog wel eens duizelig werd.
Een paar maanden later was er weer een grote dansworkshop, en wel in Amsterdam, en Sven en Susanne kwamen er speciaal voor over. Ik zorgde dat ze in het huis van mijn zusje konden overnachten – mijn eigen huis zat al vol met logés. Ze waren zo’n danskoppel waar je naar blijft kijken als ze op de dansvloer staan: naar Susanne omdat ze zo goed was, en naar Sven omdat hij zo charmant, ja ontwapenend lachte naar degene met wie hij danste. Ik weet nog dat ik Sven voorstelde aan een vriendin die in een dipje zat omdat ze na de audities in het laagste niveau was geplaatst en dat ze van het dansen met Sven weer helemaal opknapte, zo kwam ze me daarna vertellen.
Ik weet ook nog dat Sven op de laatste avond van dat workshopweekend voornamelijk aan de bar hing omdat hij hoofdpijn had. Dat hij en Susanne uiteindelijk de laatste trein misten en toen bij mij bleven slapen en dat ik als dank daarvoor chocolaatjes kreeg, die we opaten bij de thee. We spraken af elkaar snel weer te zien, hoewel we stiekem ook wel wisten dat dat waarschijnlijk pas weer bij een eerstvolgende dansgelegenheid zou zijn.
Over twee weken is dit alles precies een jaar geleden, dat weet ik omdat deze enige jaarlijkse dansworkshop in Amsterdam dan weer plaatsvindt. Dit jaar zijn Sven en Susanne er niet bij, omdat Sven op 1 april van dit jaar is overleden. Susanne plaatste het bericht van zijn overlijden op Facebook.
Ik weet wel dat mensen dood kunnen gaan, ook als ze eerst nog levendige dansers waren. Maar toch wilde ik op de een of andere manier dat ik beter had onthouden waar onze gesprekken over gingen, tussen het dansen door. Maar hoe Sven naar je lachte als hij met je danste – dat is iets wat ik niet zal vergeten.