Beestjes

7 december 2012

Er zaten twee beestjes in mijn badkamer. Ik wist niet precies wat voor beestjes het waren, maar ze hielden het midden tussen een oorwurm en een pissebed, maar dan nog iets vormelozer. Ze zaten er eigenlijk al heel lang, maar ik had ze nooit doodgemaakt. Een jaar of wat geleden maakte ik een soort stilzwijgende afspraak met alle insecten dat ik hen niet lastigval als ze mij niet lastigvallen. Sindsdien ben ik nooit meer gebeten of gestoken, dus ik houd me voor de zekerheid aan deze afspraak. Bovendien zaten die beestjes meestal gezellig samen in een hoekje en vielen ze toch een beetje weg tegen de tegels. Ik vroeg me wel af wat ze aten en wat precies hun plan was, daar in mijn badkamer. Ik zag ze eigenlijk nooit iets bijzonders doen.
Tot ik op een zekere dag de plinten in mijn slaapkamer aan het schilderen was, en ik daar een van de beestjes aantrof. Het schoot heel snel weg, ik had het niet eens kunnen doodmaken als ik het had gewild. Waarschijnlijk, bedacht ik, was het beestje op zoek gegaan naar eten. Of misschien was de badkamer te klein voor hem geworden en dacht hij: er moet toch meer op de wereld zijn dan deze badkamer. Of hij hoopte dat er ergens anders nog veel leukere beestjes woonden.
Nu had ik dus nog maar één beestje in mijn badkamer. Dat zat daar een beetje alleen te zijn, zonder dat er ooit eten werd bezorgd (als dat in mijn slaapkamer al voorhanden was). Ik wist niet wat ze onderling precies hadden afgesproken, maar het ene beestje bleef wel heel lang weg. Ik had een beetje te doen met het andere beestje, dat nu in zijn eentje in dat hoekje zat. Het zag er eerlijk gezegd niet naar uit dat het ene beestje nog zou terugkomen.
Op een dag was het andere beestje ook verdwenen. Lege badkamer. Nergens meer beestjes. Ik vroeg me af waar ze uithingen en of ze weer herenigd waren. Waarschijnlijk wel. Ze waren op een plek met heel veel eten en andere beestjes en ze leefden nog lang en gelukkig.