Twaalf

7 mei 2012

Ik kon al een tijdje geen getallen meer onthouden. Het enige getal dat ik nog moeiteloos kon onthouden was het getal twaalf, maar dat was niet per se heel handig. Dan fietste ik bijvoorbeeld naar een bepaalde locatie in een bepaalde straat en wist met enige zekerheid dat ik op nummer twaalf moest zijn, maar dan was het in werkelijkheid bijvoorbeeld nummer 147. En dat was nu al een paar keer gebeurd.
Vorige week ging ik naar de film La Vie d’une Autre over een vrouw die van de ene of de andere dag de afgelopen vijftien jaar van haar leven is vergeten. De film, die overigens niet echt een aanrader is, onder meer omdat Juliette Binoche zich de hele film nogal hysterisch gedraagt, stelde me een beetje gerust. Het kan altijd nog erger, dacht ik.
Na de film wilde ik geld pinnen, maar in plaats daarvan staarde ik een tijdje doelloos naar het scherm. Ik wist mijn pincode niet meer. Op de gok toetste ik vier getallen in, maar dat haalde niet veel uit. Ook een tweede poging leverde niets op. Ik kon me eigenlijk geen enkel getal uit mijn pincode herinneren, alhoewel ik vermoedde dat het getal twaalf er niet noodzakelijkerwijs in voorkwam. Ik wist niet of ik me te veel had ingeleefd in de film (ondanks bovenstaande kritiek) of dat ik gewoon een punt had bereikt waarop mijn hersenen verzadigd waren als het op getallen aankwam. Dat zou bijvoorbeeld kunnen komen doordat ik al een tijdje drie pincodes moest onthouden en een stuk of tien wachtwoorden voor al die online activiteiten die een wachtwoord vereisten van minimaal twaalf tekens, waarvan ten minste één hoofdletter en een cijfer, die je ook nog eens elk halfjaar moest verversen en die ik heel braaf nergens had genoteerd.
De volgende dag sprak ik mijn zus, de regisseur. Ook zij had La Vie d’une Autre gezien. We vroegen ons hardop af of de film nu het meeste leed onder het matige scenario of de onkundige regie, maar concludeerden dat het vooral een genreprobleem was. Vervolgens vertelde ik haar over mijn eigen geheugenverlies. Mijn zus zei dat haar onlangs precies hetzelfde was overkomen: ook zij wist zich van de ene op de andere dag geen enkel cijfer van haar pincode meer te herinneren. Ik vergat te vragen of dat na het zien van La Vie d’une Autre was gebeurd.
Precies een week later droomde ik de cijfercombinatie van mijn pincode. Althans, dat hoopte ik, want toen ik wakker werd had ik geen gevoel van herkenning. Voor de zekerheid probeerde ik de gedroomde code toch maar uit (wat best riskant was, want dit was mijn derde poging) en tot mijn grote vreugde bleek hij te kloppen. Lang leve het onderbewustzijn.
Hoe dan ook, na deze week van vervroegde dementie was er waarschijnlijk geen weg meer terug. Het was slechts een kwestie van tijd of ik zou op een dag wakker worden en de afgelopen vijftien jaar van mijn leven vergeten zijn. En nu maar hopen dat ik daar minder hysterisch op reageerde dan Juliette Binoche.