De Costa del Sol

11 augustus 2010

Er kwam weer iemand langs om mijn geiser te controleren, een jaarlijkse gebeurtenis die altijd goed was voor een praatje. De geiserinspecteur was klein, breedgeschouderd en bruinverbrand, zwart stekeltjeshaar met gel erin, een oorbel.
‘Ik herken je nog,’ begon hij. ‘Ik ben hier wel eens eerder geweest. Ik zie vijftig huizen per dag, maar dit herinner ik me nog.’
Hij pakte zijn koffer met gereedschap uit, ik bood hem koffie aan.
‘Dat is aardig,’ zei hij. ‘De meeste mensen doen dat niet. Staan ze zelf koffie te zuipen, vragen ze mij helemaal niets. Ze denken zeker dat ik mijn eigen koffie bij me heb, of dat ik het niet lust.’
‘Misschien denken ze er niet aan,’ opperde ik.
‘Weet je wat het is? Mensen maken zich te druk. Ze hebben eigenlijk geen tijd voor me. In Spanje heb je dat niet, weet je? Daar is het allemaal van ‘tranquilo’ en ‘mañana’. Het is er ook altijd mooi weer. Waar zouden ze zich druk om maken? Daarom hebben ze ook het voetbal gewonnen, omdat ze zich niet zo druk maken. Ga jij nog op vakantie?’
‘Ja,’ zei ik. ‘Naar Italië, de Amalfi-kust.’
‘O, dat ken ik niet. Ik ken alleen de Costa del Sol. Mooi, man. Maar die Amalfi-kust, waar ligt die dan?’
‘In Italië, nog onder Rome. Vanaf Napels naar het zuiden. Ken je Capri, dat eiland?’
‘Nee, dat zegt me allemaal niets. Marbella ken ik wel, en Torremolinos. Maar Italië, dat is wel duur zeker?’
‘Iets duurder dan Spanje,’ gokte ik. ‘Maar de pizza is dan wel weer goedkoop.’
‘Nou, als je je maar goed insmeert,’ zei de geiserman. ‘Minimaal factor dertig. Beloof je dat?’
‘Dat is goed.’
‘En wortelsap drinken van tevoren, dat is ook heel belangrijk. Liters wortelsap. Heb ik ook gedaan, en kijk eens hoe mooi bruin ik nu ben? Het is klaar trouwens. Die loopt weer als een trein.’ Hij knikte naar de geiser, pakte zijn koffer weer in.
‘Nog bedankt voor de lekkere koffie,’ zei hij. ‘Gracias en adiós.’