- 7 mei 2012
- 1 mei 2012
- 24 april 2012
- 11 april 2012
- 5 april 2012
- 22 maart 2012
- 16 maart 2012
- 1 maart 2012
- 21 februari 2012
- 10 februari 2012
- 26 januari 2012
- 13 januari 2012
- 27 december 2011
- 19 december 2011
- 6 december 2011
- 22 november 2011
- 7 november 2011
- 27 oktober 2011
- 14 oktober 2011
- 26 september 2011
- 18 september 2011
- 11 september 2011
- 1 september 2011
- 26 augustus 2011
- 8 augustus 2011
- 26 juli 2011
- 12 juli 2011
- 28 juni 2011
- 15 juni 2011
- 7 juni 2011
- 27 mei 2011
- 18 mei 2011
- 5 mei 2011
- 27 april 2011
- 15 april 2011
- 4 april 2011
- 29 maart 2011
- 18 maart 2011
- 11 maart 2011
- 4 maart 2011
- 25 februari 2011
- 14 februari 2011
- 5 februari 2011
- 26 januari 2011
- 21 januari 2011
- 11 januari 2011
- 4 januari 2011
- 24 december 2010
- 13 december 2010
- 1 december 2010
- 17 november 2010
- 9 november 2010
- 3 november 2010
- 27 oktober 2010
- 20 oktober 2010
- 13 oktober 2010
- 5 oktober 2010
- 22 september 2010
- 15 september 2010
- 7 september 2010
- 11 augustus 2010
- 3 augustus 2010
- 28 juli 2010
- 21 juli 2010
- 14 juli 2010
- 7 juli 2010
- 29 juni 2010
- 23 juni 2010
- 15 juni 2010
- 2 juni 2010
- 26 mei 2010
- 18 mei 2010
- 12 mei 2010
- 5 mei 2010
- 29 april 2010
- 21 april 2010
- 14 april 2010
- 8 april 2010
- 1 april 2010
- 25 maart 2010
- 16 maart 2010
- 15 februari 2010
- 2 februari 2010
- 12 januari 2010
- 5 januari 2010
Ochtendpagina’s
13 oktober 2010
Nog steeds worstel ik me een weg door The Artist’s Way van Julia Cameron, de methode waarbij je voorgoed afrekent met je creatieve blokkades door het dagelijks schrijven van drie ochtendpagina’s, een wekelijks kunstenaarsuitstapje (iets doen wat je leuk vindt zonder gezelschap van anderen), en allerlei oefeningen om vriendschap te sluiten met je Censor, het nare stemmetje in je hoofd dat altijd kritisch is. Dat gaat, moet ik bekennen, niet altijd vanzelf: zo ben ik nu al ruim een maand bezig met Week Negen, de week die Julia wijselijk laat voorafgaan door de kreet: ‘Verlaat het schip op dit moment niet!’
Maar het heeft me ook al veel opgeleverd: zo maakte ik waar nodig schoon schip, hakte ik knopen door en waagde ik sprongen in het diepe. Het leverde me onder meer een nieuwe baan op, bij weer een heel ander tijdschrift dan Het Blaadje, een nieuwe hobby (wielrennen), en nieuwe ideeën, zoals de Grote Schrijfmarathon die in 2011 gegeven gaat worden door mijzelf en mijn collega’s van het Schrijfatelier.
Het kon dus niet anders dan dat ook mijn kersverse cursisten die vorige week aanschoven voor de cursus prozaschrijven, moesten geloven aan de methodes van Julia. ‘Ochtendpagina’s: drie per dag, kunstenaarsuitstapje en leesverbod’, schreef ik enthousiast op het bord, toen ze goed en wel zaten. Dat leesverbod (bedoeld om meer tijd te creëren om te nietsen, wanneer vaak de beste ideeën ontstaan) riep al flink wat verzet op, maar toen ik over ochtendpagina’s begon, brak het verzet pas echt los.
‘Daar hebben we geen tijd voor!’ riep iemand.
‘Jij hebt zeker geen kinderen, hè?’ vroeg een van de moeders verontwaardigd.
‘Hoe laat moeten we dan de wekker zetten?’ verzuchtte een ander.
Ik keek eens rond en vermoedde dat al mijn cursisten dachten dat ik een schrijvend luizenleven leidde, waarop nooit eens het vuilnis buiten hoefde te worden gezet, deadlines gehaald, vergaderingen gehouden of andere Serieuze Dingen gedaan die Heel Erg Belangrijk waren.
Ik zei dat ik toch voor twee tijdschriften werkte, lesgaf, manuscriptbegeleiding bood, aan een scenario schreef, tijd inruimde om voor een nieuwe roman, en nog zo wat dingen, en dat het mij ook lukte elke dag een halfuur eerder op te staan. En dat ze bovendien door het tijdelijke leesverbod heel veel tijd over zouden hebben, waardoor ze makkelijk wat eerder naar bed konden. Na nog wat gemor gingen ze ten slotte akkoord.
Ik ben erg benieuwd of volgende les alle cursisten nog van de partij zijn en of ze er nog steeds heil in zien, in dat hele prozaschrijven. Gelukkig staat Julia vierkant achter me, zo vermoed ik althans.