- 13 januari 2012
- 27 december 2011
- 19 december 2011
- 6 december 2011
- 22 november 2011
- 7 november 2011
- 27 oktober 2011
- 14 oktober 2011
- 26 september 2011
- 18 september 2011
- 11 september 2011
- 1 september 2011
- 26 augustus 2011
- 8 augustus 2011
- 26 juli 2011
- 12 juli 2011
- 28 juni 2011
- 15 juni 2011
- 7 juni 2011
- 27 mei 2011
- 18 mei 2011
- 5 mei 2011
- 27 april 2011
- 15 april 2011
- 4 april 2011
- 29 maart 2011
- 18 maart 2011
- 11 maart 2011
- 4 maart 2011
- 25 februari 2011
- 14 februari 2011
- 5 februari 2011
- 26 januari 2011
- 21 januari 2011
- 11 januari 2011
- 4 januari 2011
- 24 december 2010
- 13 december 2010
- 1 december 2010
- 17 november 2010
- 9 november 2010
- 3 november 2010
- 27 oktober 2010
- 20 oktober 2010
- 13 oktober 2010
- 5 oktober 2010
- 22 september 2010
- 15 september 2010
- 7 september 2010
- 11 augustus 2010
- 3 augustus 2010
- 28 juli 2010
- 21 juli 2010
- 14 juli 2010
- 7 juli 2010
- 29 juni 2010
- 23 juni 2010
- 15 juni 2010
- 2 juni 2010
- 26 mei 2010
- 18 mei 2010
- 12 mei 2010
- 5 mei 2010
- 29 april 2010
- 21 april 2010
- 14 april 2010
- 8 april 2010
- 1 april 2010
- 25 maart 2010
- 16 maart 2010
- 15 februari 2010
- 2 februari 2010
- 12 januari 2010
- 5 januari 2010
Konijnenoren
15 februari 2010
Er was een lanceringsborrel van de vernieuwde versie van het blaadje waar ik al sinds jaar en dag aan verbonden ben, een versie waar, dat mogen jullie best weten, heel wat bloed, zweet en vooral tranen in zaten. Het team van datzelfde blaadje, waaronder ikzelf, liep wat onwennig rond op de borrel, die plaatsvond in een chic hotel met een Japanse naam en waar een uitbundig chic publiek op was afgekomen, uitgedost met knotten in de nek, pumps waarvan de hak zich in het midden van de schoen bevond (dat leek ons ook heel moeilijk lopen) en diadeems met konijnenoren. Wij, het team, nestelden ons maar op een bankje, waarvan een medewerker van het hotel ons wist te vertellen dat het daar speciaal was neergezet voor mensen die zich ongemakkelijk voelden op de borrel en gewoon wilden wachten tot het allemaal weer voorbij was. Er gingen oesters rond met komkommermousse waar anderhalve dag later vrijwel iedereen ziek van zou worden (maar dat wisten we toen nog niet) en champagne die een verdacht Japanse afdronk had. We namen ons voor de volgende keer ook onze diadeem met konijnenoren op te zetten en van het bankje af te komen.
De dagen daarna had ik veelvuldig déja-vu’s naar de keer dat ik in India een voedselvergiftiging opliep, maar, zoals dat gaat met voedselvergiftigingen, ze verdwijnen even snel als ze verschijnen, dus niet veel later stond ik alweer op het ijs van de Gouwzee met mijn schaatsen aan, een levensgevaarlijke onderneming las ik later op nu.nl (maar dat wist ik toen nog niet). En terwijl ik wat rondschaatste op de Gouwzee en weinig gevaarlijks meemaakte, mijmerde ik over het vernieuwde blaadje, maar vooral over het feit dat ik een paar dagen later in het vliegtuig naar Thailand zou zitten, waar het 35 graden scheen te zijn en waar ik getooid in een bikini en een sarong een Thaise bruiloft zou bijwonen. Ik dacht: het is maar goed dat die voedselvergiftiging alvast achter de rug is. En ik nam me voor om, mochten er op die bruiloft Thaise oesters worden geserveerd, er met een grote boog omheen te lopen.