- 13 januari 2012
- 27 december 2011
- 19 december 2011
- 6 december 2011
- 22 november 2011
- 7 november 2011
- 27 oktober 2011
- 14 oktober 2011
- 26 september 2011
- 18 september 2011
- 11 september 2011
- 1 september 2011
- 26 augustus 2011
- 8 augustus 2011
- 26 juli 2011
- 12 juli 2011
- 28 juni 2011
- 15 juni 2011
- 7 juni 2011
- 27 mei 2011
- 18 mei 2011
- 5 mei 2011
- 27 april 2011
- 15 april 2011
- 4 april 2011
- 29 maart 2011
- 18 maart 2011
- 11 maart 2011
- 4 maart 2011
- 25 februari 2011
- 14 februari 2011
- 5 februari 2011
- 26 januari 2011
- 21 januari 2011
- 11 januari 2011
- 4 januari 2011
- 24 december 2010
- 13 december 2010
- 1 december 2010
- 17 november 2010
- 9 november 2010
- 3 november 2010
- 27 oktober 2010
- 20 oktober 2010
- 13 oktober 2010
- 5 oktober 2010
- 22 september 2010
- 15 september 2010
- 7 september 2010
- 11 augustus 2010
- 3 augustus 2010
- 28 juli 2010
- 21 juli 2010
- 14 juli 2010
- 7 juli 2010
- 29 juni 2010
- 23 juni 2010
- 15 juni 2010
- 2 juni 2010
- 26 mei 2010
- 18 mei 2010
- 12 mei 2010
- 5 mei 2010
- 29 april 2010
- 21 april 2010
- 14 april 2010
- 8 april 2010
- 1 april 2010
- 25 maart 2010
- 16 maart 2010
- 15 februari 2010
- 2 februari 2010
- 12 januari 2010
- 5 januari 2010
Anton aus Tirol
2 februari 2010
Alsof er hier nog niet genoeg sneeuw lag, reisde ik af naar een dorpje in Oostenrijk waar nog veel meer sneeuw lag. Ongeveer de helft van Nederland bleek hetzelfde te hebben gedaan, zo bleek uit het Nederlands dat gesproken werd door alle barmannen, obers, wandelaars, skiërs, snowboardleraren, rodelsleeërs, après-skiërs, ja zelfs honden die ik daar tegenkwam. Nu heb ik op zich niets tegen Nederlanders (Nederland zelf zit er ook vol mee), maar ik was toch blij dat ik speciaal voor deze vakantie een helm had gekocht, waardoor ik niemand kon verstaan, een helm die ik, dat spreekt voor zich, ook gewoon tijdens het wandelen, rodelen en après-skieën ophield. Tijdens het eten echter zette ik mijn helm af, want eten met een helm op, dat geeft gewoon geen pas. Zo kwam het dat we op een goed moment met ons hele gezelschap in een restaurant zaten, maar dat onze Nederlandse restaurantburen zo hard schreeuwden dat het tetterde in onze oren. We vernamen dat een van hen, een meisje met een afschuwelijke stem, jarenlang zo ontzettend goed had gesnowboard dat helemaal niemand haar kon bijhouden. Zelfs als ze voor haar gevoel in een slakkentempo de piste afkwam, ging ze nog zo hard dat niemand haar kon bijhouden, zelfs haar eigen vriend niet (die sukkel). Dientengevolge moest ze altijd op iedereen wachten, en wachten op een snowboard betekent in een krampachtige houding op je kont zitten en natte billen krijgen, dat weet een kind. Daarom was ze maar gaan skiën; ook dan kon trouwens geen mens haar bijhouden, maar dan hoefde ze tenminste niet op haar kont in de sneeuw op iedereen te zitten wachten.
Bij ons aan tafel was men inmiddels ook gaan schreeuwen, niet omdat we onze restaurantburen terug wilden pesten, maar omdat we elkaar anders met geen mogelijkheid konden verstaan. Godzijdank werd naast ons het eten opgediend, waardoor het pijlsnelle snowboardmeisje met de afschuwelijke stem zich op haar pizza met rucola moest richten. Niet lang daarna begon echter de andere vrouw van het gezelschap te praten, een geblondeerde dame die vergeten was haar piste-sunblock van haar lippen te verwijderen. Deze dame had weliswaar een iets minder afschuwelijke stem, maar het snowboardmeisje vond het nodig al haar woorden min of meer te herhalen, tussen het kauwen op haar pizza door. Zo kwamen we erachter dat de sunblockdame een kleinkind had dat voor galg en rad opgroeide dankzij een verschrikkelijke schoondochter, waar werkelijk alles aan mankeerde. Nu was de zoon van de sunblockdame ook geen heilige, maar werkelijk al zijn slechte eigenschappen vielen in het niet bij die verschrikkelijke schoondochter. Zo was laatst de vijfjarige kleinzoon van de sunblockdame komen opdagen in een ski-jasje van zo’n honderdvijftig euro omdat de verschrikkelijke schoondochter, dankzij haar aanstellerig rijke vader, totaal geen benul had van geld, en dat terwijl de sunblockdame haar ski-jassen meestal gewoon bij de Aldi kocht. De sunblock-dame was zo geraakt door het verhaal over het ski-jasje dat ze haar tranen niet kon bedwingen; het snowboardmeisje leefde luidruchtig met haar mee.
Wij hadden het inmiddels allang opgegeven om nog een gesprek te voeren. We aten snel ons eten op, en zetten koers richting de dichtstbijzijnde après-ski-tent, waar half Nederland ‘Anton aus Tirol’ aan het zingen was.
Wat een rust.