Gouden hert

21 juli 2010

Al met al vond ik een film maken een behoorlijk intensief en chaotisch proces – zelfs als je als scenarioschrijver maar een beetje aan de zijlijn stond, zoals ik. Al die mensen die met z’n allen bezig waren om jouw verhaal te verbeelden, personages die ineens tot leven kwamen, mensen die kwamen opdraven om de hele dag mee te werken aan een scène die er later weer uitgeknipt zou worden – het leek in de verste verte niet op een boek schrijven.  
Inmiddels is de film dan écht bijna af: ik zag hem tijdens de geluidsmontage al op groot doek in Studio K (een bioscoop die tevens een verborgen geluidsstudio is: haal de twee achterste bioscoopstoelen voor het middenpad weg, en daaronder blijkt zich een uitklapbaar mengpaneel te bevinden, een geweldige tovertruc), en toen zag het er echt uit als een fílm.
Wel waren we er zo intensief mee bezig geweest, dat zowel de regisseur als ik niet meer goed konden beoordelen of het resultaat nu precies zo had uitgepakt als we het bedoeld hadden en of andere mensen ook zouden begrijpen wát we ermee bedoeld hadden, kortom, de dagelijkse twijfels die je hebt als kunstenaar, of je nu een film of een boek hebt gemaakt.
Wel vond ik dat ik alvast iets te vieren had. Diezelfde dag kocht ik een bosje bloemen voor mezelf en vervolgens liep ik een winkel in die nutteloze voorwerpen verkocht die wel heel mooi waren. Want ik had zin om iets te kopen, maar het moest wel nutteloos en mooi zijn. Mijn oog viel op een gouden hertje van ongeveer tien centimeter hoog.
‘Ik heb geen idee wat ik ermee moet, maar ik vind het wel heel mooi,’ zei ik tegen de verkoopster.
‘Ja, daarom juist,’ knikte ze begrijpend.
Thuis zette ik het hertje in mijn boekenkast. Daar stond het heel nutteloos en mooi te zijn.
‘Hé,’ zei mijn vriend toen hij thuiskwam. ‘Dat lijkt wel een Gouden Kalf.’ Mijn vriend gaat al wat langer mee in de filmwereld.
Ik keek nog eens naar het hertje. Het leek inderdáád op een Gouden Kalf, zag ik nu.
‘Hoewel ik geen idee had of onze film nu wel of niet was geworden zoals we het bedoeld hadden, en al helemaal niet wist wat andere mensen ervan zouden vinden, had ik mezelf alvast een Gouden Kalf toegekend.
Dat was natuurlijk vrij nutteloos, maar wel heel leuk.