Voorjaarsschoonmaak

25 maart 2010

Nadat ik eindelijk weer was terugverhuisd naar mijn oude, opnieuw gefundeerde, huis, en de meubels had ontdaan van een duimendikke laag bouwstof, ging ik meteen maar over tot de onzichtbare voorjaarsschoonmaak. Ik gooide geen spullen weg en lapte geen ramen, maar wel printte ik eindelijk eens al die online facturen uit waarvan ik altijd de inlogcodes en wachtwoorden vergeet, stopte die vervolgens overzichtelijk in mapjes en deed mijn belastingaangifte. Een en ander leidde tot de nodige irritatie over al die bedrijven die mij bestoken met digitale facturen, loonstrookjes en giroafschriften onder het motto: ‘dat bespaart papier’ (bij mij niet, ik heb nog nooit zoveel geprint als de laatste tijd), en die belastingdienst die nog steeds tot vijf jaar oud papierwerk verlangt. Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk nog steeds trouw was aan, pak ’m beet, een telefoonprovider die dertig cent per minuut rekent als je de klantenservice wil spreken, of een girorekening die ik al zat was sinds die blauwe leeuw op televisie verscheen die tegenwoordig oranje is. Het had waarschijnlijk te maken met gemak, loyaliteit en een vleugje melancholie, omdat ik dat girorekeningnummer al heb sinds mijn twaalfde en mijn telefoonprovider ooit cool vond – maar sinds ik toch geen afschriften of rekeningen meer ontvang, is er van gemak eigenlijk weinig sprake meer, en melancholie is toch al een emotie waar je niets voor koopt. Kortom, ik besloot tot een nieuwe verhuizing, in de eerste plaats naar een nieuwe bank, die in elk geval investeert in duurzame projecten zodat het beroep op papierbesparing weer betekenis krijgt en die bovendien rente uitkeert op je lopende rekening in plaats van alleen maar rente af te schrijven als je een keer rood staat. Mocht een en ander succesvol verlopen, dan volgt de telefoonprovider, en dan wellicht nog die kabelmaatschappij die mannetjes aan de deur laat komen om je duurdere abonnementen aan te prijzen maar niet je televisie repareert als-ie kapot is.
Ik kijk nu al uit naar al die onzichtbare verhuizingen, waar geen bouwstof bij komt kijken en waar veel meer bespaard wordt dan alleen maar papier. Op zijn minst toch mijn geld en mijn goede humeur.