- 7 mei 2012
- 1 mei 2012
- 24 april 2012
- 11 april 2012
- 5 april 2012
- 22 maart 2012
- 16 maart 2012
- 1 maart 2012
- 21 februari 2012
- 10 februari 2012
- 26 januari 2012
- 13 januari 2012
- 27 december 2011
- 19 december 2011
- 6 december 2011
- 22 november 2011
- 7 november 2011
- 27 oktober 2011
- 14 oktober 2011
- 26 september 2011
- 18 september 2011
- 11 september 2011
- 1 september 2011
- 26 augustus 2011
- 8 augustus 2011
- 26 juli 2011
- 12 juli 2011
- 28 juni 2011
- 15 juni 2011
- 7 juni 2011
- 27 mei 2011
- 18 mei 2011
- 5 mei 2011
- 27 april 2011
- 15 april 2011
- 4 april 2011
- 29 maart 2011
- 18 maart 2011
- 11 maart 2011
- 4 maart 2011
- 25 februari 2011
- 14 februari 2011
- 5 februari 2011
- 26 januari 2011
- 21 januari 2011
- 11 januari 2011
- 4 januari 2011
- 24 december 2010
- 13 december 2010
- 1 december 2010
- 17 november 2010
- 9 november 2010
- 3 november 2010
- 27 oktober 2010
- 20 oktober 2010
- 13 oktober 2010
- 5 oktober 2010
- 22 september 2010
- 15 september 2010
- 7 september 2010
- 11 augustus 2010
- 3 augustus 2010
- 28 juli 2010
- 21 juli 2010
- 14 juli 2010
- 7 juli 2010
- 29 juni 2010
- 23 juni 2010
- 15 juni 2010
- 2 juni 2010
- 26 mei 2010
- 18 mei 2010
- 12 mei 2010
- 5 mei 2010
- 29 april 2010
- 21 april 2010
- 14 april 2010
- 8 april 2010
- 1 april 2010
- 25 maart 2010
- 16 maart 2010
- 15 februari 2010
- 2 februari 2010
- 12 januari 2010
- 5 januari 2010
Inspiratie
26 juli 2011
De Duitse taxichauffeur geloofde niet dat hij ons echt midden in de bossen nabij Berlijn moest afzetten; of we niet liever in de stad bleven, wilde hij weten. Met enige tegenzin bracht hij ons toch naar dat huis in het bos, waar verder niemand was, behalve de Indiase yogaleraar en twee Indiase vrouwen die ’s middags chai schonken en ons rond elf uur ’s morgens en zes uur ’s avonds uitgebreide ayurvedische maaltijden voorschotelden. Mijn voormalig yogaleraar bleek er tien jaar later geen jaar ouder uit te zien, en nog steeds deed hij weinig anders dan glimlachen. Diezelfde avond liet hij ons al de Gayatri Mantra zingen en ingewikkelde yogahoudingen aannemen – meer dan de helft van de deelnemers bleek zelf yogaleraar, dus met alleen een paar zonnegroeten kwamen we er niet van af. Die deden we overigens wel – de volgende ochtend vanaf zeven uur, 48 stuks op rij, op een nuchtere maag (ontbijt volgde vier uur later), en ook stond ik voor het eerst in mijn leven in een niet zo comfortale houding die de Schorpioen heette. Tijdens de thee deelde de glimlachende oud-priester zijn levensvisie met ons: ‘Religie is een banaan,’ zei hij het Duits met zwaar Indiaas accent. ‘De meeste mensen proberen hem met schil en al te eten, maar je moet de schil weggooien en alleen de vrucht eten.’ En: ‘Als je elkaar elke dag in de ogen kijkt, blijft de liefde eeuwig’.
Tegen de tijd dat ik op maandagochtend aan mijn Schrijftour begon, had ik naast spierpijn genoeg inspiratie om te schrijven en een flink opgekrikte woordenschat – zij het in het Indiaas-Duits. Zo kwam het dat er hele Duitse verhalen en gedichten uit mijn pen vloeiden, die mijn schrijfgenoten (allen Berliners) zowaar begrepen, terwijl we al voorlezend en schrijvend de stad doorkruisten, van zonnige terrassen in Kreuzberg naar donkere kroegen waar een pianist ‘Over the Rainbow’ speelde.
Naast al dat yoga en schrijven bleef er zelfs nog wat tijd over om te dansen, en ook dat gebeurde natuurlijk op zijn Berlijns: in cafés met gehaakte kleedjes op de stoelen en in een leeg, met graffiti versierd zwembad onder de sterrenhemel. Alleen aan het werken aan mijn nieuwe roman kwam ik helaas niet meer toe, maar dat Berlijn er uiteindelijk een rol in zal spelen, staat wel zo goed als vast.