- 13 januari 2012
- 27 december 2011
- 19 december 2011
- 6 december 2011
- 22 november 2011
- 7 november 2011
- 27 oktober 2011
- 14 oktober 2011
- 26 september 2011
- 18 september 2011
- 11 september 2011
- 1 september 2011
- 26 augustus 2011
- 8 augustus 2011
- 26 juli 2011
- 12 juli 2011
- 28 juni 2011
- 15 juni 2011
- 7 juni 2011
- 27 mei 2011
- 18 mei 2011
- 5 mei 2011
- 27 april 2011
- 15 april 2011
- 4 april 2011
- 29 maart 2011
- 18 maart 2011
- 11 maart 2011
- 4 maart 2011
- 25 februari 2011
- 14 februari 2011
- 5 februari 2011
- 26 januari 2011
- 21 januari 2011
- 11 januari 2011
- 4 januari 2011
- 24 december 2010
- 13 december 2010
- 1 december 2010
- 17 november 2010
- 9 november 2010
- 3 november 2010
- 27 oktober 2010
- 20 oktober 2010
- 13 oktober 2010
- 5 oktober 2010
- 22 september 2010
- 15 september 2010
- 7 september 2010
- 11 augustus 2010
- 3 augustus 2010
- 28 juli 2010
- 21 juli 2010
- 14 juli 2010
- 7 juli 2010
- 29 juni 2010
- 23 juni 2010
- 15 juni 2010
- 2 juni 2010
- 26 mei 2010
- 18 mei 2010
- 12 mei 2010
- 5 mei 2010
- 29 april 2010
- 21 april 2010
- 14 april 2010
- 8 april 2010
- 1 april 2010
- 25 maart 2010
- 16 maart 2010
- 15 februari 2010
- 2 februari 2010
- 12 januari 2010
- 5 januari 2010
Julia’s tips
29 juni 2010
Natuurlijk was de wolk die boven mijn schrijversactiviteiten hing nog niet helemaal opgetrokken, zoals ik vorige week beweerde (soms moet je de dingen een beetje overdrijven om een punt te maken), en daarom werk ik me nog steeds een weg door Julia Cameron’s The Artist’s Way. Van Julia moet ik elke ochtend mijn wekker een halfuur eerder zitten en dan drie pagina’s vol schrijven met wat dan ook. Je hoeft het gelukkig niet terug te lezen, dus wat je schrijft doet er écht niet toe. Tachtig procent van wat je in je ochtendpagina’s schrijft is dus onbenullig geklets, soms is het redelijk leesbaar, en heel soms borrelt er ineens een briljant idee of spontaan gedicht in je op. Maar waar het om gaat is dat je hoofd langzaam helderder wordt doordat je je door een eindeloze vervuilende gedachtenstroom heen werkt. En uiteindelijk lossen dan, als alles gaat zoals Julia het bedoeld heeft, je creatieve blokkades op.
‘Ik heb helemaal geen creatieve blokkades,’ beweerde ik trouwens stellig, toen mijn zusje me dit boek aanraadde, maanden geleden. ‘Iedereen heeft creatieve blokkades,’ zei mijn zusje al even stellig.
Toen ik uiteindelijk toch The Artist’s Way aanschafte, hield ik vol dat het was om nuttige technieken uit te halen die ik straks mijn cursisten zou kunnen leren. Iets wat ik ongetwijfeld ook zal doen, in de tien weken Julia die ik nog voor de boeg heb (ik heb er pas twee gehad). Maar bovenal is het fijn om weer dagelijks te schrijven, ook al zijn het dan maar drie pagina’s oeverloos gezwets per dag.
Julia raadt ook aan om elke week een kunstenaarsuitstapje te maken. Dat is eigenlijk gewoon iets doen wat je leuk vindt, maar dan wel in je eentje. Ook geeft ze oefeningen als: ‘Schrijf op welke beroepen je wilt beoefenen in een volgend leven en kijk of je iets daarvan in dit leven kunt inpassen’. Dus wil je cowboy worden, neem paardrijles. Wil je countryzanger worden, tik ergens een oude gitaar op de kop.
Zelf kocht ik vorige week een gloednieuwe wielrenfiets. Gewoon, omdat ik van fietsen houd. Dat wordt dus een boel op de fiets zitten, en weinig achter het bureau, deze zomer.
Geloof me, ooit zullen deze activiteiten zich gaan omvormen tot een nieuwe roman. Julia en ik hebben er alle vertrouwen in.