- 7 mei 2012
- 1 mei 2012
- 24 april 2012
- 11 april 2012
- 5 april 2012
- 22 maart 2012
- 16 maart 2012
- 1 maart 2012
- 21 februari 2012
- 10 februari 2012
- 26 januari 2012
- 13 januari 2012
- 27 december 2011
- 19 december 2011
- 6 december 2011
- 22 november 2011
- 7 november 2011
- 27 oktober 2011
- 14 oktober 2011
- 26 september 2011
- 18 september 2011
- 11 september 2011
- 1 september 2011
- 26 augustus 2011
- 8 augustus 2011
- 26 juli 2011
- 12 juli 2011
- 28 juni 2011
- 15 juni 2011
- 7 juni 2011
- 27 mei 2011
- 18 mei 2011
- 5 mei 2011
- 27 april 2011
- 15 april 2011
- 4 april 2011
- 29 maart 2011
- 18 maart 2011
- 11 maart 2011
- 4 maart 2011
- 25 februari 2011
- 14 februari 2011
- 5 februari 2011
- 26 januari 2011
- 21 januari 2011
- 11 januari 2011
- 4 januari 2011
- 24 december 2010
- 13 december 2010
- 1 december 2010
- 17 november 2010
- 9 november 2010
- 3 november 2010
- 27 oktober 2010
- 20 oktober 2010
- 13 oktober 2010
- 5 oktober 2010
- 22 september 2010
- 15 september 2010
- 7 september 2010
- 11 augustus 2010
- 3 augustus 2010
- 28 juli 2010
- 21 juli 2010
- 14 juli 2010
- 7 juli 2010
- 29 juni 2010
- 23 juni 2010
- 15 juni 2010
- 2 juni 2010
- 26 mei 2010
- 18 mei 2010
- 12 mei 2010
- 5 mei 2010
- 29 april 2010
- 21 april 2010
- 14 april 2010
- 8 april 2010
- 1 april 2010
- 25 maart 2010
- 16 maart 2010
- 15 februari 2010
- 2 februari 2010
- 12 januari 2010
- 5 januari 2010
Adaptation
4 maart 2011
Een van de andere dingen waar Julia Cameron het altijd over heeft is synchroniciteit. In The Artist’s Way vraagt ze je aan het einde van de week altijd te noteren hoeveel synchronistische ervaringen je hebt gehad. Hoe langer je The Artist’s Way doet, hoe meer dat er zouden moeten worden, want eenmaal handelend vanuit je innerlijke kunstenaar komen er ontelbare schijnbare toevalligheden op je pad, is het idee.
Ik kan dat beamen. Zo kregen we tijdens het workshopweekend in Londen een aantal vragen voorgelegd waarop niet jijzelf, maar je cinema self antwoord moest geven, de uitvergrote versie van jezelf die net iets groter denkt dan je doorgaans zelf zou doen. Zo bleek mijn cinema self voornamelijk speelfilmscenario’s te schrijven, graag nog eens naar Delhi te gaan, ter spirituele verdieping het liefste champagne te drinken, een witte Perzische kat te houden en graag ’s nachts vanaf haar veranda naar de lichtjes van de zich over de drie heuvelruggen uitstrekkende stad te kijken. Op de vraag wie mij zou spelen in een Hollywood-film antwoordde ik vrij resoluut ‘Meryl Streep’, wellicht ingegeven door het feit dat een zeker schrijver mij meestal aanduidt met ‘de Meryl Streep van de Nederlandse letteren’.
Bij thuiskomst keek ik al dan niet toevallig de film Adaptation die ik cadeau had gekregen van een bevriend regisseur/scenarioschrijver. In deze film is een scenarioschrijver bezig met de boekbewerking van een schrijfster die een boek heeft geschreven over zeldzame orchideeën. Omdat het scenario niet echt van de grond komt, gaat de man naar Londen om daar een seminar te bezoeken van Robert McKee, hetzelfde seminar als waar ik me net voor wilde inschrijven, wat best toevallig was, zo bedacht ik me vanaf de bank, omringd door drie (niet per se zeldzame) orchideeën. Ik hoef waarschijnlijk niet te vermelden dat de vrouwelijke hoofdrol werd vertolkt door Meryl Streep.
De volgende dag nog een film gekeken: Black Swan. In de bioscoopzaal liep ik een van de producenten tegen het lijf die Vederlicht onder hun hoede hebben genomen.
Toeval bestaat niet, zou Julia zeggen.


