- 7 mei 2012
- 1 mei 2012
- 24 april 2012
- 11 april 2012
- 5 april 2012
- 22 maart 2012
- 16 maart 2012
- 1 maart 2012
- 21 februari 2012
- 10 februari 2012
- 26 januari 2012
- 13 januari 2012
- 27 december 2011
- 19 december 2011
- 6 december 2011
- 22 november 2011
- 7 november 2011
- 27 oktober 2011
- 14 oktober 2011
- 26 september 2011
- 18 september 2011
- 11 september 2011
- 1 september 2011
- 26 augustus 2011
- 8 augustus 2011
- 26 juli 2011
- 12 juli 2011
- 28 juni 2011
- 15 juni 2011
- 7 juni 2011
- 27 mei 2011
- 18 mei 2011
- 5 mei 2011
- 27 april 2011
- 15 april 2011
- 4 april 2011
- 29 maart 2011
- 18 maart 2011
- 11 maart 2011
- 4 maart 2011
- 25 februari 2011
- 14 februari 2011
- 5 februari 2011
- 26 januari 2011
- 21 januari 2011
- 11 januari 2011
- 4 januari 2011
- 24 december 2010
- 13 december 2010
- 1 december 2010
- 17 november 2010
- 9 november 2010
- 3 november 2010
- 27 oktober 2010
- 20 oktober 2010
- 13 oktober 2010
- 5 oktober 2010
- 22 september 2010
- 15 september 2010
- 7 september 2010
- 11 augustus 2010
- 3 augustus 2010
- 28 juli 2010
- 21 juli 2010
- 14 juli 2010
- 7 juli 2010
- 29 juni 2010
- 23 juni 2010
- 15 juni 2010
- 2 juni 2010
- 26 mei 2010
- 18 mei 2010
- 12 mei 2010
- 5 mei 2010
- 29 april 2010
- 21 april 2010
- 14 april 2010
- 8 april 2010
- 1 april 2010
- 25 maart 2010
- 16 maart 2010
- 15 februari 2010
- 2 februari 2010
- 12 januari 2010
- 5 januari 2010
Naar Julia
5 februari 2011
Zoals ik hier al eerder schreef: mijn leven was ingrijpend veranderd sinds ik met Julia’s The Artist’s Way was begonnen. Precies zoals ze had voorspeld. Niet alleen deed ik dus tegenwoordig volkomen ander (en veel leuker) werk, ook had ik er allerlei nieuwe hobby’s bij. Zo ging ik op dansles, en dat terwijl ik niet meer echt had gedanst sinds ik daar op mijn veertiende abrupt mee was gestopt. Maar, veel belangrijker, ik had mijn oude ritme terug van het schrijven van duizend woorden per dag. Woorden die in de verre dan wel nabije toekomst een nieuw boek, een nieuw scenario en nieuwe artikelen gaan opleveren.
Ook bleek het waar wat Julia had gezegd, dat als je stopte de dingen te doen die je tegen je zin deed, er vanzelf dingen op je pad kwamen die je wel na aan het hart lagen. Sinds ik die overtuiging aanhing, stroomden de creatieve opdrachten mijn mailbox binnen, zonder dat ik daar ook maar iets voor hoefde te doen. Zo schreef ik hier onlangs dat ik Het Blaadje miste, en nog geen dag later vroeg iemand me voor een klus die sterk leek op wat ik bij Het Blaadje deed (maar dan veel leuker uiteraard). Ik ben geen fan van The Secret, waarbij je miljoenen op je bankrekening, nieuwe auto’s en grotere huizen naar je toe wenst, maar ik stond nog steeds perplex van de creatieve stroom die op gang kwam nadat je had afgerekend met oude creatieve blokkades.
Ik kreeg de behoefte Julia eens te bedanken voor alle inspiratie die ze me had bezorgd, en omdat ik toch nog wat tijd over had tussen het schrijven door, boekte ik gisteren een weekendje naar Londen. Daar zal ik een seminar aan de universiteit gaan volgen, gegeven door Julia herself. Niet omdat er nu nog zoveel creatieve blokkades te doorbreken zijn, maar gewoon, omdat ik mijn nieuwe beste vriendin wel eens in levenden lijve wil ontmoeten, en dan meteen kan aanschouwen hoe zij dat nu doet, lesgeven in schrijven. Daarbij vind ik het ook in het geheel niet vervelend om een paar dagen door Londen te slenteren en me te wagen aan een van Julia’s kunstenaarsuitstapjes met een Engels sausje. Ik twijfel nog tussen het Tate Modern, over de markt slenteren van Portobello Road, of cultfilms kijken in een oude bioscoop in Notting Hill.