Back to basics

5 februari 2010

Vlak voor de kerstdagen hadden we een flyer in de bus gekregen van de nabijgelegen kerk. Het was een hippe flyer, met een engel erop en de kreet ‘back to basics?’. De hele buurt was welkom om kerstmis te komen vieren, stond er op de andere kant van de flyer. Na afloop van de dienst was er kerstbrood en wijn.
Nu behoor ik tot die schijnheilige soort die elk jaar met kerstmis naar de kerk gaat en verder nooit. Kwestie van sentiment. Ik ben trouwens niet de enige, want de afgelopen jaren stond ik ruim een uur voor aanvang van de mis te blauwbekken in een enorme rij al even sentimentele zielen ergens midden in de stad. Maar aangezien ik nu in B&L woonde en behoorlijk mijn best deed in deze buurt te aarden, leek het me voor de afwisseling wel aardig om kerst dit jaar in de nabijgelegen kerk te vieren, waar ze hippe flyers en kerstbrood uitdeelden. Ook al werd daar dan een iets ander geloof beleden dan dat waarin ik ooit was opgevoed, dat deerde niet, de hele buurt was immers welkom?
Zo liepen we op kerstavond door de sneeuw naar de kerk in B&L. Eigenlijk was het niet echt een kerk, maar een bakstenen vierkant gebouw dat van binnen voornamelijk deed denken aan een zaal in een bejaardentehuis. Maar er stond wel een kerstboom, en we werden hartelijk ontvangen door de domina zelf. Dat we daar in de hoek onze jas konden ophangen, en dat we overal mochten zitten, behalve op de eerste rij, vertelde ze vriendelijk.
We gingen zitten en keken eens om ons heen: op een paar bejaarden na waren we de enigen. En dat terwijl de dienst over een kwartier al zou beginnen. Niks geen enorme rij buiten vol sentimentele zielen. Niks geen arme B&L-bewoners die op het kerstbrood waren afgekomen.
Er druppelden nog een paar mensen binnen, en toen begon het koor, drie keer zo groot als het voltallige publiek, te zingen. Heel zuiver, dat wel. Soms stopten ze even: dan rende een van de koorzangers op een drafje naar boven, om achter het orgel plaats te nemen, om vervolgens weer terug naar beneden te snellen, om weer mee te zingen.
Na afloop van de dienst verzamelden alle kerkgangers zich in de hal en werden het kerstbrood en de wijn aangerukt. De domina schudde iedereen persoonlijk de hand en wenste ons ‘gezellige kerstdagen’. Ik prevelde een ‘zalig kerstfeest’ terug, waarmee ik mezelf verraadde als verdwaalde oud-katholiek. Daarna liepen we stilletjes naar de hoek, waar onze jassen hingen, en knepen er tussenuit. Voorlopig hadden we weer genoeg geïntegreerd.