Pers
Over Vederlicht
“Onder de lichte luim schuilt in Jonkmans boeken telkens de diepgang. Ook in Vederlicht is dat het geval.” De Morgen
“De vierde roman van Janneke Jonkman is veel zelfverzekerder geschreven dan de vorige drie, op een eenvoudige toon waar de weemoed en poëzie onverwacht in toeslaan. [...] Je kunt niet anders dan meevoelen met de kwetsbare Elien. [...] Jonkman slaagt er glansrijk in het thema van omgaan met oude pijn voor het voetlicht te brengen.” Susan Smit in Happinez
"De beschrijving van het leven op een balletacademie en de karaktertrekken van de leraren komen levensecht over. Ook Elien komt als hoofdpersoon goed uit de verf. [...] Het is een aangenaam boek." Jolanda Janssen in De Telegraaf
“Jonkman beschrijft het allemaal heel mooi en gedurende het hele verhaal bekruipt je een onheilspellend en ongemakkelijk gevoel. Voor sfeerbeschrijving krijgt Jonkman een tien.” 8weekly.nl
“Vooral uit de dagboekfragmenten blijkt dat Jonkman goed in staat is om zich in te leven in een personage, en dat ze een heel geloofwaardige toon kan vinden die precies bij een personage past. [...] Het boek verkrijgt zijn aantrekkingskracht uit de inkijk die geboden wordt op de balletacademie, en het deels autobiografische karakter daarvan. Die inkijk is erg indrukwekkend.” Nu.nl
“Ontluisterend.” Rudi van Dantzig
“Schrijfster Janneke Jonkman volgde zelf ook een balletopleiding, en dat is te merken. De beschrijvingen van de docenten, de vreemde mengeling van wreedheid en liefde die ze de leerlingen geven en de neurotische tikken die de leerlingen daaraan over houden komen allemaal levensecht over. Een gevoelig boek over kwetsbaarheid en het helen van oude wonden.” CJP
“De sfeer van het boek is subliem neergezet. Binnen de kortste keren sluit je Elien in je hart, leef je met haar mee en maak je samen met haar de documentaire.” Boeken.blogo.nl
“De roman is helder geschreven en leesbaar, waarbij de korte hoofdstukken de vaart in het verhaal houden. Ondanks de diepzinnige psychologie en dramatische gebeurtenissen in het boek wordt het boek nergens zwaar, maar smaakt het naar meer. De vragen die gesteld worden in het boek door de personages zijn universeel. Dat is ook de aantrekkingskracht van het boek. Het zet je, zeker als niet-ingewijde in het ballet aan het denken. Het is een van die boeken waarvan je achteraf spijt hebt dat je het zo snel hebt uitgelezen.” Lekkerlezen.net
Over Verboden te twijfelen
“Dromerig grappig is ze ook in haar derde, nieuwste roman. In Verboden te twijfelen is de toon van de schrijfster die van een volwassene geworden. Jonkman roept een Kundera-achtige melancholie op; er kan weliswaar een grote liefde broeien in het hart, maar het onvermogen er woorden en handelingen bij te vinden is soms te groot. [...] Jonkman laat met deze roman zien dat ze literair-technisch de touwtjes goed in handen heeft. Spiegelingen, dubbelzinnige metaforen die terugverwijzen, het maakt er allemaal een doortimmerd geheel van. [...] De stijl treft bijvoorbeeld ook doel: droogkomische constateringen worden afgewisseld met sensitieve berusting en diepzinnige levensinzichten. Jonkman weet zo de ondraaglijke zwaarte van het leven met lichtheid te vangen, en ermee te raken. Dat maakt Verboden te twijfelen precies zo bijzonder, liefdevol en onmogelijk als het leven zelf.” Het Financieele Dagblad
“Ze debuteerde met Soms mis je me nooit, en is ook al met lof overladen toen; voor een debuut was dat heel ambitieus. De verwachtingen heeft ze met deze wel ingelost, vind ik. […] Ze is iemand die de tijd neemt om een verhaal te vertellen, wat redelijk uitzonderlijk is voor haar generatie. […] Ik vond het heerlijk om te lezen. Een bijzondere schrijfster die we in de gaten moeten houden.” Susan Smit in Goedemorgen Nederland
Over De droomfotograaf
“Jonkman laat romanwerkelijkheid en fictie zo duizelingwekkend rond tollen, dat de lezer op zeker moment in de roman dat magische overkomt waarop hij altijd hoopt: opgetild te worden hoog boven vaste grond.” Eindhovens Dagblad
“Erg mooi.” Cosmopolitan
Over Soms mis je me nooit
“Haar dialogen zijn sterk, naturel en vaak grappig. En ze houdt haar verhaal van begin tot eind in de hand, een knappe prestatie.” Vrij Nederland
“Subtiel en met veel inlevingsvermogen. Strak geritmeerd, spontaan en af en toe droogkomisch. […] De drieëntwintigjarig Jonkman schrijft beheerst en stijlvast over een peilloos soort onvermogen om face to face met elkaar te communiceren. […] Zonder veel poeha heeft Jonkman het stuurloze onbehagen van twee jonge mensen getraceerd. Merkwaardig is dat de lezer er geen defaitistische nasmaak of teneerdrukkend gevoel van overhoudt. Hoe dramatisch het verhaal ook tot zijn einde komt, een tere lichtvoetigheid blijft de tekst kleuren.” De Morgen
Lees hier verhaalpublicaties
